บทที่ 683 ลอบทำร้าย
เขาจะทำลายเฉินเฟิงให้สิ้นซาก เพื่อระบายความแค้นในใจ！
ระหว่างนั้นเขายกเท้าขึ้น พุ่งไปที่อวัยวะส่วนล่างท้องของเฉินเฟิง อวัยวะส่วนนั้นเป็นส่วนที่อ่อนแอที่สุดของมนุษย์ แม้ว่าเฉินเฟิงจะมีพลังภายในที่แข็งแกร่งก็ตาม ถูกเตะเข้าไป เฉินเฟิงไม่ตายก็พิการ
ถ้าเป็นคนอื่นบางทีอาจจะถูกโจมตี แต่คนที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่นี้คือเฉินเฟิง
ถ้าแค่ลูกไม้ตื้นๆแค่นี้เฉินเฟิงยังมองไม่ออก เขาคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้ได้
เมื่อเห็นฉู่เหอเตะมา เฉินเฟิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกมีดมังกรขึ้นมา ฟันลงไป
มีดมังกร เป็นมีดที่คมมาก แม้แต่เหล็กกล้าก็สามารถฟันจนหักได้ จึงอย่าได้พูดถึงเท้าเลย ฟันลงไป เท้าของฉู่เหอราวกับเป็นเต้าหู้ถูกฟันจนขาด
“อ๊าก ！！！”
ฉู่เหอร้องโหยหวน ล้มลงกับพื้นตัวสั่นไม่หยุด เลือดไหลออกมา
สีหน้าของเขาและคำพูดของเขาเมื่อครู่ แค่ต้องการให้เฉินเฟิงคลายการป้องกันตัว จากนั้นฉวยโอกาสเอาชีวิตของเฉินเฟิง ทว่าคิดไม่ถึงจะโดนเข้ากับตัวเอง ขาถูกฟันจนขาด
“หึ หมาไม่ยอมเปลี่ยนสันดานกินขี้ของมัน อาจารย์เป็นยังไง ลูกศิษย์ก็เป็นแบบนั้น！”
ในมือของเฉินเฟิงถือมีดมังกรเอาไว้ เขายืนตัวตรง มองไปที่ฉู่เหอ พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดูถูก
ท่าทางของฉู่เหอเมื่อกี้ ทำให้ทุกคนนึกว่าเขาคนนี้จะสูญเสียการต่อสู้ไปแล้ว ทว่าอาจารย์ของเขาหวังอีเตากลับมีดวงตาเป็นประกาย เขารู้ว่าลูกศิษย์ของตนเองจะทำอะไร
ทว่าคิดไม่ถ
