ึง เฉินเฟิงจะมีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วแบบนี้ ไม่เพียงแต่หลบการจู่โจมได้ อีกทั้งยังใช้มีดฟันขาของฉู่เหอ
ทั้งหมดนี้พูดมาแล้วช้ามาก ทว่ากลับเกิดขึ้นในระยะเวลารวดเร็วเหมือนระหว่างกระแสไฟฟ้ากับหินไฟ ตั้งแต่เฉินเฟิงหลบการโจมตี ไปจนถึงฟันขาของฉู่เหอ แทบจะเป็นเวลาแค่ชั่วพริบตาเดียว ทุกคนยังคงอยู่ที่เดิม
การต่อสู้ในวันนี้สามารถบอกได้ว่าเยี่ยมมาก การต่อสู้ดำเนินขึ้นลง บางเวลาเป็นฝ่ายได้เปรียบ บางเวลาเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ความกลับตาลปัตรนี้ทำให้ทุกคนถอนหายใจ
ฉู่เหอนอนอยู่บนพื้น เลือดสีแดงสดเปื้อนไปทั้งตัว เขามองไปที่เฉินเฟิง แววตาเต็มไปด้วยความแค้น และความเกลียดชัง
“ไอ้สารเลว ถ้าไม่ใช่เพราะตั้งแต่แรกฉันประมาทจนเกินไป ถูกแกเตะจนอาวุธหลุดออกจากมือ มดอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาร้องตะโกนตรงหน้าฉัน！”ฉู่เหอนอนอยู่บนพื้น คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“ฮ่าๆๆ！”
ได้ยินคำพูดของฉู่เหอ เฉินเฟิงหัวเราะเสียงดังไม่หยุด แล้วพูดขึ้น:“ฉู่เหอหนอฉู่เหอ เดิมทีฉันยังเห็นนายเป็นคู่ต่อสู้ของฉัน ทว่าคิดไม่ถึงนายจะพูดจาแบบนี้ออกมา แพ้แล้วพาล? ถ้าทุกคนคิดเหมือนนาย ก็คงน่าเศร้าเกินไปแล้ว！คิดไม่ถึงจริงๆคนที่ถูกขนานนามว่าเป็นผู้สืบทอดศิลปะการต่อสู้โบราณอย่างนาย จะไม่มีจิตใจที่หยิ่งในศักดิ์ศรีแบบนี้！”
เฉินเฟิงเพิ่งพูดจบ ฉู่เหออาเจียนเป็นเลือด ถูกคำพูดของเฉินเฟิงทำให้โมโหจนสลบไป เวลานี้เขารู้สึกตรงหน้าอกจุกไปหมด เศร้าใจมาก
อู่จื่อโ
