จว ก่วนหนานเทียนได้ยินบทสนทนาระหว่างฉู่เหอและเฉินเฟิง ต่างพากันเงียบ
พวกเขารู้สึกว่าเฉินเฟิงพูดถูก การประลองวรยุทธ์มีแค่แพ้ชนะ ไม่มีคำว่าถ้าหาก แต่ว่าพวกเขาก็รู้สึกว่าฉู่เหอพูดไม่ผิด เขาประมาทเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะตอนแรกเฉินเฟิงจู่โจมอย่างบ้าคลั่งราวกับเสือ ทำให้ฉู่เหอไม่สามารถสู้อย่างสุดความสามารถ จากนั้นเตะจนมีดของฉู่เหอหล่น ทำให้ฉู่เหอเป็นฝ่ายเสียเปรียบตั้งแต่ต้น ถ้าไม่ใช่เพราะทั้งหมดนี้ เป็นจริงตามที่ฉู่เหอพูด เฉินเฟิงอาจจะไม่ชนะ หรือบางทีอาจจะไม่ชนะง่ายขนาดนี้
เวลานี้ หวังอีเตากัดฟันกรอด ถ้าไม่ใช่เพราะแขนของเขาขาด เขาคงพุ่งไปจัดการเฉินเฟิงจนแหลกเป็นผุยผง
ฉู่เหอเป็นคนที่เขาพร่ำสอนมากับมือ ไม่ว่าจะเป็นศิลปะการต่อสู้หรือยาที่ใช้ล้วนเป็นที่ดีที่สุด อีกทั้งเพื่อให้ฉู่เหอตั้งใจฝึกซ้อม เขาก็ลงทุนลงแรงไปมาก
สำหรับเขาแล้ว ฉู่เหอบรรลุระดับหั้วจิ้งชั้นกลางในตอนที่อายุไม่ถึงสามสิบปี ไม่ว่าจะเป็นสมัยโบราณหรือว่าตอนนี้ ฉู่เหอสามารถถูกเรียกว่าเป็นผู้สูงส่ง คนที่เก่งที่สุดในรุ่นเดียวกัน
ต่อหน้าความสามารถนี้ เขาคิดว่าเฉินเฟิงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ความแค้นของตนต้องได้รับการชำระอย่างแน่นอน
แต่ว่า！
เวลานี้ ความฝันทุกอย่างกลายเป็นฟองอากาศ ตั้งแต่เริ่มต้นการต่อสู้ฉู่เหอประมาทคู่ต่อสู้จนทำให้เป็นฝ่ายเสียเปรียบ เมื่อกี้ตอนที่ฉู่เหอถามเฉินเฟิงว่าเรียนศิลปะการต่อสู้อะไรนั้น เขาเห็นความหวังเล็กน้อย เพ
