ราะเขาเคยบอกลูกศิษย์เพียงคนเดียว
“ขอแค่สามารถบรรลุเป้าหมายของตน ขอแค่สามารถทำให้คู่ต่อสู้แพ้ ไม่ต้องสนใจว่าจะเสียอะไรบ้าง ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ขอแค่สุดท้ายนายเป็นคนชนะ ประวัติศาสตร์ทุกอย่างคนชนะเป็นคนเขียน！”
ฉู่เหอแพ้แล้ว ความหวังในการล้างแค้นของหวังอีเตาจบลงแล้ว เวลานี้มองดูฉู่เหอที่นอนอยู่บนพื้น เขาไม่มีความสงสารในฐานะอาจารย์แม้แต่น้อย มีแต่ความแค้น แค้นที่ฉู่เหอไม่ได้ดั่งใจ ไม่สามารถแก้แค้นให้ตนได้
ฉู่เหอนอนอยู่บนพื้นหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นอาเจียนเป็นเลือดออกมา หลังจากอาเจียนเป็นเลือดในครั้งนี้ออกมาสีหน้าของเขาดีขึ้นเล็กน้อย มองดูเฉินเฟิงด้วยความแค้น เต็มไปด้วยความเจ็บใจ:“ฉันเจ็บใจจริงๆ！”
“ไอ้คนไร้ประโยชน์ แพ้ก็คือแพ้ แกยังจะมีชีวิตอยู่ทำไม！”
ไม่รอให้เฉินเฟิงตอบ หวังอีเตาอาจารย์ของฉู่เหอที่ยืนอยู่ไกลๆพูดขึ้นเสียงเย็นยะเยือก ในสายตาของเขา ฉู่เหอไม่สามารถแก้แค้นให้เขาได้แล้ว สภาพของเขาในตอนนี้ มีแต่จะทำให้เขาขายหน้า
ได้ยินคำพูดของหวังอีเตา ฉู่เหอชะงัก หันไปมองอาจารย์ของตนเอง ด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่าอาจารย์ของตนเองจะพูดแบบนี้ออกมา
“หึ เห็นรึยัง? นี่แหละอาจารย์ที่นายเคารพ เห็นนายเป็นแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น พอนายไม่มีประโยชน์ ก็ไม่ลังเลที่จะทิ้งนาย ถึงขั้นฆ่านาย ฉันคิดว่าตอนนี้คนที่อยากให้แกตายที่สุด ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นอาจารย์ของนาย！”
คำพูดของหวังอีเตาทำให้ฉู่เหอยากจะ
