ยอมรับอยู่แล้ว คิดไม่ถึงเฉินเฟิงพูดความคิดที่แท้จริงของอาจารย์ออกมาอีก
“แกหุบปาก！”
ฉู่เหอร้องตะโกนเสียงดัง ทำให้บาดเจ็บอีกครั้ง เลือดไหลออกมาจากปากไม่หยุด
“อาจารย์ เป็นแบบนี้จริงๆหรอครับ? ผมเป็นแค่เครื่องมือแก้แค้นของอาจารย์เท่านั้นหรอ? ผมมีค่าแค่นั้นหรอ?”
แววตาของฉู่เหอฉายความเศร้าเสียใจ มองดูอาจารย์ของเขา นี่เป็นญาติเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ของเขา เขาถึงขั้นเห็นอาจารย์เป็นพ่อ เขากลัว เขาไม่กลัวตาย เขากลัวว่าสิ่งที่เฉินเฟิงพูดจะเป็นความจริง
“แกฆ่าตัวตายเถอะ！”หวังอีเตาไม่ได้ปรายตามองฉู่เหอ เพียงแค่ตอบเขาเสียงเรียบเท่านั้น
“เป็นจริงตามนั้น！ดีๆๆ คิดไม่ถึงว่าฉู่เหอคนนี้จะจบชีวิตแบบนี้ เยี่ยมมาก！”
ความหวังเพียงเล็กน้อยในใจของฉู่เหอดับลงแล้ว เขาร้องตะโกนไม่กี่คำ จากนั้นยกมือขวาขึ้นผสานพลังภายใน ชกเข้าที่หน้าอกของตนเอง ทำลายชีวิตของตนเอง
ฉู่เหอตายแล้ว เขาไม่ได้ตายด้วยมีดของเฉินเฟิง เขาฆ่าตัวตาย แต่นั่นเป็นเพราะคำพูดของอาจารย์
เวลานี้ แม้แต่อากาศก็เงียบลง ในหูของทุกคนยังมีคำพูดก่อนตายของฉู่เหอดังก้อง คำว่าดีพวกนั้น เผยความสิ้นหวังในใจของเขา
เฉินเฟิงมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้านิ่งเฉย วันนี้ฉู่เหอต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงแต่เฉินเฟิงคิดไม่ถึง เขาจะจบลงแบบนี้
“หวังอีเตา ไม่ว่ายังไงฉู่เหอก็เป็นลูกศิษย์ของนาย อีกทั้งยังเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียว ทำไมนายถึงใจร้ายแบบนี้?”
หลังจากเงียบระยะเวลาส
