ทธ์ในวงการสามัญบีบต้อนให้น่าอนาถแบบนี้ เวลานี้เขาอยากจะยกมีดมังกรขึ้นมาแล้วฟันเฉินเฟิง เพื่อที่จะระบายความแค้นในใจ
เฉินเฟิงเองก็มองเห็นภาพนี้ รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังคิดอะไรอยู่ เขาจะปล่อยให้คู่ต่อสู้สมหวังได้ยังไง
ตอนที่บอกว่าเวลาผ่านไปช้าเวลากลับผ่านไปแล้ว พลังภายในของเฉินเฟิงผสานเอาไว้ที่ขาทั้งสองข้าง กระแทกเท้าลงไป พื้นดินโคลนแตกแยกก้อนหินปลิวขึ้นมา เฉินเฟิงคว้าเศษหินที่ปลิวขึ้นมา ใช้แรงในการโยนมันออกไป
“ฟิ้ว！ฟิ้ว！ฟิ้ว！”
ก้อนหินหลายก้อนถูกเฉินเฟิงเขวี้ยงออกไป ก้อนหินพุ่งไปทางฉู่เหอ หยุดการคว้าจับมีดมังกร
“ไอ้สารเลว！”
ฉู่เหอร้องตะโกนเสียงดัง รีบหลบ
ต้องรู้ก่อนว่าคนที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้จนอยู่ในแดนระดับนี้ แม้แต่ใบไม้ก็สามารถเด็ดมาทำร้ายคนได้ จึงอย่าได้พูดถึงก้อนหินที่เฉินเฟิงโยนมาเต็มแรง เศษหินพวกนั้นเป็นเหมือนลูกดอก ไม่ว่าจะเป็นความเร็วหรือความรุนแรงล้วนไม่สามารถดูถูกได้ ฉู่เหอไม่มีความมั่นใจที่จะใช้ร่างกายต้านกระบวนท่านี้
อีกทั้ง เศษก้อนหินพวกนี้มีพลังภายในที่มหาศาลของเฉินเฟิงรวมอยู่ด้วย ในเมื่อเขาสามารถหลบได้ทำไมต้องโง่เอาตัวไปรับด้วย มันไม่มีความหมาย
เฉินเฟิงรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามไม่กล้ารับ อีกทั้งเป้าหมายของเขาก็ไม่ได้อาศัยกระบวนท่านี้ทำให้คู่ต่อสู้บาดเจ็บ เป้าหมายสำคัญของเขาคือการหยุดคู่ต่อสู้ไม่ให้หยิบมีดมังกร เมื่อเห็นว่าได้เวลาเฉินเฟิงจึงรวมรวบพลังภายในผสานเข้าด้วยกันแล้วพุ่งอ
