จ่างแจ้งถึงความสามารถของเฉินเฟิง อีกทั้งในใจของเขายังประเมินความสามารถของเฉินเฟิงสูงขึ้นเล็กน้อยด้วย ทว่าคิดไม่ถึงว่าเขาจะประเมินเฉินเฟิงต่ำเกินไป
“เป็นไปได้ยังไง? เฉินเฟิงบีบให้ปรมาจารย์อู่ลงมือได้ยังไง คงไม่ใช่เพราะปรมาจารย์อู่จงใจทำหรอกนะ?”
ขณะที่ทุกคนพากันตกใจ จียุ่นถามขึ้นด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
แม้ว่าหมัดของเฉินเฟิงเมื่อครู่ เขาที่อยู่ไกลจะสามารถรับรู้ได้ถึงความรุนแรงของหมัดนี้ แต่เขาไม่คิดว่าหมัดนี้ของเฉินเฟิงจะบีบให้อู่จื่อโจวจำเป็นต้องลงมือ
ไม่เพียงแต่จียุ่นที่ไม่เชื่อ ฉู่เหอยิ่งไม่เชื่อ เขาไม่เชื่อว่าหลังจากที่ปรมาจารย์อู่จื่โจวลงมือแล้ว ยังมีสภาพน่าอนาถ
จากที่เขาดูนั้น อู่จื่อโจวทำเพื่อไว้หน้าเฉินเฟิง ดังนั้นจึงไม่เสียดายที่จะยอมเสียหน้า อีกทั้งหมัดของเฉินเฟิงเมื่อครู่ แม้ว่าจะรุนแรง แต่ฉู่เหอไม่ได้เป็นคนเจอด้วยตนเอง ต้องรู้ก่อนว่าไม่ว่าเรื่องอะไรที่ไม่ได้เจอด้วยตนเอง แค่อาศัยความรู้สึกไม่ได้
อีกทั้งฉู่เหอนึกถึงไพ่ของตน หัวเราะเยาะเฉินเฟิงหนักขึ้น เขาคิดว่าเฉินเฟิงไม่มีวันรอดชีวิตจากนักฆ่าของเขาแน่
เวลานี้แม้แต่ศีลสาม เทียนอิงต่างรู้สึกเหลือเชื่อ พวกเขาคิดว่าอู่จื่อโจวจงใจออมแรง ถึงแม้พวกเขาจะรู้ดีว่าความสามารถของเฉินเฟิงไม่ธรรมดา แต่ก็ไกลเกินกว่าที่จะเทียบชั้นกับปรมาจารย์อู่จื่อโจว
ไม่พูดถึงคนรุ่นหลังอย่างพวกเขา แม้แต่ปรมาจารย์ฟางเจิ้ง ชางโป๋ จีอู๋ฉาง หวังอีเตาก็รู้สึกแบบน
