ี้เหมือนกัน
“เฉินเฟิง ก่อนหน้านี้ฉันเห็นนายฆ่าจิ่งเถิงด้วยตาตนเอง สำหรับความสามารถของนาย ฉันยอมรับมัน แต่คิดไม่ถึงว่า ฉันจะมองข้ามมันไป ถ้าเปลี่ยนเป็นเมื่อสิบปีก่อน ตอนที่ฉันเพิ่งบรรลุหั้วจิ้งชั้นสุด หมัดนี้ของนาย ฉันคงไม่สามารถต้านเอาไว้ได้！”
นึกถึงคำพูดของฉู่เหอ อู่จื่อโจวอดไม่ได้ที่จะยิ้มเศร้า คนพวกนั้นเป็นแค่นกน้อยเท่านั้น จะรู้ความสามารถของเฉินเฟิงได้ยังไง
“อะไรนะ?”
ได้ยินคำพูดของอู่จื่อโจวที่บอกกับเฉินเฟิง ฟางเจิ้ง ชางโป๋และจีอู่ฉางพากันชะงักอยู่ที่เดิม
“ผู้อาวุโสอู๋ คำพูดของท่านมันเกินไปรึเปล่า?”
“แม้ว่าหมัดเมื่อครู่ของเฉินเฟิงจะสวยงามมาก แต่ก็ไกลเกินกว่าที่ท่านจะเอ่ยชมรึเปล่า?”
จีอู่ฉางอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น
“ผู้อาวุโสอู๋ เห็นได้ชัดว่าท่านกำลังปล่อยให้เฉินเฟิงได้ที่หนึ่งในการคัดเลือกศิลปะการต่อสู้?” ท่านอย่าลืมสิ สุดท้ายเขายังต้องสู้เอาเป็นเอาตายกับลูกศิษย์ของผมอีกหนึ่งครั้ง ถ้าเขาตายด้วยน้ำมือของลูกศิษย์ผม คงไม่ดีเท่าไหร่！”
เวลานี้หวังอีเตาโมโหมาก เขารู้สึกว่าอู่จื่อโจวแสดงอย่างชัดเจนว่าจะให้เฉินเฟิงมีอภิสิทธิ์เหนือกว่า
ได้ฟังคำพูดของหวังอีเตาและจีอู๋ฉาง ทางด้านเย่หนานเทียน ชางโป๋และฟางเจิ้งต่างเงียบ เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้สึกว่าคำพูดของทั้งสองคนไม่ผิด อู่จื่อโจวประเมินความสามารถของเฉินเฟิงสูงเกินไปจริงๆ
แม้ว่าเย่หนานเทียนจะไม่รู้ซึ้งถึงความสามารถของเฉินเฟิง แต่เขาไม่ยอมรับไม
