กกันไม่ได้ หัวของมันฉันจองแล้ว พวกนายใครมาแย่งกับฉันก็ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!” ฉู่เหอได้ยินดังนั้นก็ถลึงตามองจียุ่นอย่างมีน้ำโหด้วยสีหน้าอาฆาต
“——”
มองท่าทีกระหายเลือดของฉู่เหอ สัมผัสได้ถึงรังสีนักฆ่าของฉู่เหอ จียุ่นกลืนน้ำลายอึกหนึ่งสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
ถึงแม้เขาจะมั่นใจในความสามารถของตัวเอง ทว่าก็ไม่อยากต่อกรกับฉู่เหอเพียงเพราะอยากอวดความสามารถของตัวเอง
ขณะเดียวกันก่วนหนานเทียน อู่จื่อโจว ปรมาจารย์ฟางเจิ้ง ชางโป๋และจีอู๋ฉางต่างก็ขมวดคิ้วมองไปยังฉู่เหอ พวกเขาไม่ชอบการกระทำเช่นนี้ของฉู่เหอ อู่จื่อโจวจึงก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่งและเตรียมที่จะเอ่ยปากพูด
ทว่าไม่รอให้อู่จื่อโจวได้เอ่ยปาก ก็มีคนเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน
เป็นเฉินเฟิงนั่นเอง
“ไหนๆก็รีบจะไปเกิดใหม่ เช่นนั้นฉันจะสนองให้เอง!”
ภายใต้แสงอาทิตย์ในยามเช้า เฉินเฟิงปล่อยมือจากรถเข็นของเย่หนานเทียน ก้าวมาด้านหน้าสองก้าวพลางหรี่ตามองฉู่เหอ ความต้องการฆ่าแผ่ออกมาจากร่างกาย
ไม่เอ่ยถึงเรื่องบาดหมางของทั้งสองฝ่าย ฉู่เหอเพิ่งปรากฏตัวก็อยากจะฆ่าเฉินเฟิงแล้ว นั่นทำให้เฉินเฟิงมีน้ำโห!
วินาทีนี้เขาฟิวส์ขาดแล้ว เตรียมที่จะฆ่าฉู่เหอต่อหน้าทุกคน!
“รนหาที่ตาย!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฟิง ฉู่เหอก็ตะโกนออกมาครั้งหนึ่ง ฉับพลันก้าวออกมาหนึ่งก้าวดึงดาบเตรียมจะลงมือ
“โอหัง!”
ในตอนนั้นเองอู่จื่อโจวก็ตะโกนออกมาราวกับเสียงฟ้าร้องจนทำให้ทุกคนใจกระตุกครั้
