งหนึ่ง “พวกคุณเห็นที่นี่เป็นอะไรกัน? สำนักงานใหญ่สหพันธ์บูโดเป็นสถานที่ๆพวกคุณมาแสดงความป่าเถื่อนกันได้หรือ?”
เอ่ยจบสายตาคมกริบของอู๋จื่อโจวก็กวาดมองเฉินเฟิง จียุ่นแล้วจบที่ฉู่เหอ
เฉินเฟิงถอยกลับไปอยู่หลังเย่หนานเทียนโดยไม่พูดไม่จา จียุ่นก็หุบปากไม่กล้าส่งเสียงสักแอะ ทว่าฉู่เหอกลับสบตาอู่จื่อโจวอย่างไม่กลัวตาย
“หวังอีเตา คุณสั่งสอนลูกศิษย์ของคุณยังไง? ลูกศิษย์ของคุณกล้าที่จะมีปัญหากับผู้สมัครที่ทางสหพันธ์บูโดกำหนดมาหรือ? หรือว่าตระกูลหวังของพวกคุณจะไม่ทำตามกฎของสหพันธ์บูโดก็ได้อย่างนั้นสินะ หรืออยากอยู่เหนือสหพันธ์บูโด?”
อู่จื่อโจวจับจ้องฉู่เหออยู่พักหนึ่งจนกระทั่งฉู่เหอเริ่มชาไปทั้งหนังศีรษะ ในใจเริ่มเกิดความกลัวจึงละสายตาไปมองหวังอีเตาแทน
พรึ่บ!
เมื่อได้ยินคำพูดของอู่จื่อโจว สีหน้าของหวังอีเตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยจากนั้นจึงเอ่ยขึ้น “ขออภัยท่านผู้อาวุโสอู่ กระผมสั่งสอนลูกศิษย์ได้ไม่ดีเอง”
“เสี่ยวฉู่กลับมา!” เอ่ยจบหวังอีเตาก็กวักมือเรียกฉู่เหอ เพราะเกรงว่าฉู่เหอจะท้าทายสหพันธ์บูโดอย่างไม่กลัวตายอีก
เช่นนั้นตระกูลหวังอาจจะถูกประณามว่า”ทำตัวเหนือสหพันธ์บูโด” ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อตระกูลหวังแน่นอน!
“ไอ้มด ฉันจะปล่อยแกไปก่อนแต่หลังจบการคัดเลือกจะเป็นการเริ่มต้นสงครามระหว่างฉันกับแก หวังว่าแกจะไม่หัวหดไปก่อน!” ฉู่เหอหันไปยิ้มเย็นให้เฉินเฟิง จากนั้นก็ถอยกลับมายืนข้างหวังอีเตา ในน้ำเสียงของเขาเ
