ันที
ไม่ผิด คือความสยดสยอง
เพราะเมื่อวานบนเรือทะเลสาบตะวันตก เขามองเห็นภาพที่เฉินเฟิงฆ่าจิ่งเถิง
ไม่ต้องคิดก็รู้ ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เขาเจอเฉินเฟิงอย่างไม่ได้ตั้งใจ จะทำให้มีความสยองแบบไหน?
เฉินอิงไฉเป็นเหมือนดั่งหุ่น ยืนอยู่ตรงนั้น อย่างไม่ขยับ
เฉินอิงไฉหยุดฝีเท้า เพื่อนหลายคนด้านหลังก็หยุดตาม ทำให้ประตูหน้าร้านถูกปิดกั้น
“คุณชายเฉิน ทำไมหรือ?” ด้านหลังเฉินอิงไฉ ไอ้หนุ่มสวมชุดอาร์มานี่คนหนึ่งถามขึ้นอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้คำตอบ
เฉินอิงไฉเหมือนไม่ได้ยินคำถามของชายหนุ่ม ยืนนิ่งมองดูเฉินเฟิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความรู้สึกนั้นเหมือนกลัวว่าเฉินเฟิง จะมาคิดบัญชีกับเขาในตอนนี้
และในขณะที่เฉินอิงไฉมองอยู่อย่างหวาดกลัว เฉินเฟิงก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร กลับหลบสายตา ทำเป็นเหมือนเห็นเฉินอิงไฉเป็นอากาศ
เขาไม่จำเป็นต้องไปสนใจคนอย่างเฉินอิงไฉ หากไม่มีตระกูลเฉิน เฉินอิงไฉก็เป็นได้เพียงแค่แอ่งโคลนที่ไม่สามารถรองรับกำแพงได้
อึก
เมื่อเห็นเฉินเฟิงหลบสายตาไปแล้ว เฉินอิงไฉกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจที่โล่งลงอย่างช้าๆ เหมือนคนที่เพิ่งถูกลากขึ้นมาจากน้ำ เหงื่อไหลดั่งฝน เสื้อด้านหลังเปียกชุ่มไปหมด
“เปลี่ยน…เปลี่ยนไปกินที่อื่น” เฉินอิงไฉรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งรอดมาจากประตูความตาย พูดขึ้นอย่างหวัดกลัว แล้วก็หันตัวเดินออกไป
ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ต่อให้เขามีความกล้าหาญมากกว่านี้ เขาก็ไม่กล้าที่จะอยู่ทานข้าวที่
