บทที่ 660 การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลก
ขอให้เธอกับเฉินเฟิงหย่ากันแล้ว เธอก็ยังเป็น
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อฟ้ายังไม่สว่าง เฉินเฟิงตื่นขึ้นมาจากความฝัน ลืมตาทั้งคู่มาเห็นภายในห้องมืดมิด เงียบสงบมาก จนทำให้ได้ยินเสียงหายใจของเสี้ยเมิ่งเหยา ที่นอนอยู่ด้านข้าง
ใช่
เสี้ยเมิ่งเหยานอนอยู่ด้านข้างเขา หันด้านข้างให้กับเขา มือทั้งคู่กอดเขาไว้ นอนอยู่อย่างสบาย
ถึงแม้เมื่อคืนเสี้ยเมิ่งเหยา จะบอกว่าให้เขานอนโซฟา แต่สุดท้ายก็ยังคงใจอ่อน ให้เขาได้ขึ้นมานอนบนเตียง แต่ไม่ให้เขาทำอะไร ยิ่งไม่ให้ขยับมือเท้า ยังแบ่งเขตนอนคนละครึ่งอย่างชัดเจน
เฉินเฟิงละอายใจต่อความผิดของตน กลับความรู้สึกผิดในใจที่มีต่อเสี้ยเมิ่งเหยา จึงทำตัวว่าง่าย เรียบร้อย จนเมื่อเสี้ยเมิ่งเหยานอนหลับไปแล้ว เขาก็ไม่ไปแตะต้องเสี้ยเมิ่งเหยา
เขาขยับตัวเบาๆ ไม่ให้รบกวนถึงการนอนหลับของเสี้ยเมิ่งเหยา แล้วจูบบนหน้าผากของเสี้ยเมิ่งเหยาเบาๆ
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาก็ลงจากเตียง ไปอาบน้ำล้างหน้าแปลงฟันในห้องน้ำ
“ทำไมคุณตื่นแล้ว?” หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จ เฉินเฟิงเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วก็เห็นว่าเสี้ยเมิ่งเหยาตื่นแล้ว
“ฉันก็ตื่นตรงเวลาเป็นประจำ ทำไมจะตื่นไม่ได้” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดว่า “อีกอย่าง ฉันนอนหลับตื้นมาก คุณเสียงดังขนาดนี้ จะไม่ตื่นได้หรือ”
“ผมผิดไปแล้วครับ”
เฉินเฟิงยิ้มอย่างรู้สึกผิด แล้วก็พูดขึ้นว่า “ท่านประมุขก่วน ให้ผมไปหาหลั
