งจากตื่นนอนแล้ว ผมตั้งใจจะวิ่งไปเกสต์เฮาส์ซีหู ถือว่าออกกำลังกาย คุณนอนต่อไปก่อน รอเมื่อผมจัดการเรื่องทางนั้นเสร็จแล้ว ผมจะกลับมาหาคุณ”
“อืม ตอนเที่ยงฉันไปทานข้าวกับคุณ หลังจากนั้นก็กลับจงไห่” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหัว
“รีบขนาดนี้เลยหรือ?” เฉินเฟิงค่อนข้างแปลกใจ
“ทางนั้นมีโครงการหนึ่งเดิมต้องตกลง เซ็นสัญญากัน ฉันเลื่อนไปแล้วสองวัน จะเลื่อนอีกไม่ได้แล้ว เพราะโครงการนั้นคู่ต่อสู้เยอะมาก หากเลื่อนอีก ก็จะตกอยู่ในมือคนอื่นแล้ว” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอธิบาย
ได้ยินคำพูดของเสี้ยเมิ่งเหยา ในใจเฉินเฟิงรู้สึกซาบซึ้งมาก เดินไปข้างเตียงอย่างไม่รู้ตัว โน้มตัวลง แล้วก็จูบหน้าผากเสี้ยเมิ่งเหยาอีกครั้ง
ครั้งนี้ เบามาก แต่กลับลึกซึ้งมาก
ทันใดนั้น เมื่อเฉินเฟิงกำลังจะลุกขึ้น กลับถูกแขนทั้งคู่ของเสี้ยเมิ่งเหยาโอบคอไว้ หลังจากนั้นก็จูบปากของเขา
เสี้ยเมิ่งเหยา เห็นเฉินเฟิงมีท่าทีแบบนี้ เธอเอียงอายเป็นอันดับแรก แล้วก็ทำเป็นเชิดหน้า พูดขึ้นว่า “อย่าแม้แต่จะคิด”
เมื่อพูดเสร็จ เสี้ยเมิ่งเหยาก็หันตัวกลับไปอีกครั้ง หันหลังให้กับเฉินเฟิง เหมือนกำลังทิ้งขว้างเฉินเฟิง แต่ที่จริงคือกำลังปิดบังความเอียงอายของตนเอง คิดถึงเมื่อกี้ที่ตนเองหวั่นไหว เธออยากที่จะหารูมุดเข้าไป ไม่ต้องออกมาตลอดไป
“ผมรู้อยู่แล้ว” เฉินเฟิงบ่นพึมพำ หลังจากนั้นก็ไปสวมเสื้อผ้าอย่างหงุดหงิด
“ฮ่าๆ…” เมื่อได้ยินเสียงของเฉินเฟิง เสี้ยเมิ่งเหยาหัวเราะขึ้นม
