ะกูลจิ่ง ถึงถูกเฉินเฟิงฆ่าตายหรือ? หรือคุณคิดว่าพวกเขาอยากที่จะเห็นทายาทตระกูลของตอนเองถูกฆ่าตายหรือ?”
“แต่คุณพูดว่า ตระกูลจิ่งพูดเองอย่างมั่นใจว่าไม่มีปัญหาไม่ใช่หรือ?” หวังซิ่วหลันยังคงไม่ลดรา
“พวกเขาพูดแบบนี้ แต่ผลสุดท้ายกลับไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขาคิดแบบนั้น และก็ไม่ใช่ผลที่พวกเราอยากได้” สีหน้าเฉินโป๋ยุงย่ำแยะมาก
“งั้นพวกเราก็จะไม่ทำอะไรเลยหรือ? ให้ไอ้ลูกสำส่อนนั่นมีชีวิตอยู่อย่างลอยนวล?” หวังซิ่วหลันโกรธมาก ความรู้สึกนั้นอยากที่จะเห็นเฉินเฟิงถูกฆ่าตาย ถึงจะพอใจ
“ยังไม่ถึงเวลาที่จะพูดถึงแผนต่อไป อย่างน้อยวันนี้ไม่ควรที่จะไปพูดอะไรกับตระกูลจิ่ง” เฉินโป๋ยุงพูดพร้อมกับไม่สนใจภรรยาอีก หันหน้าเดินเข้าไปในห้องสมุด
เขาจะไปอยู่ในห้องสมุดคนเดียว เพื่อระงับอารมณ์
“เฉินโป๋ยุง เพราะคำพูดของคุณ ฉันได้บอกกับอิงโรอย่างมั่นใจ ว่าครั้งนี้เฉินเฟิงตายแน่ ตอนนี้ผลกลายเป็นแบบนี้ คุณเคยคิดไหม อิงโรได้ยินเข้าจะคิดยังไง? ฉันจะบอกคุณ นี่อาจจะกลายเป็นความกดดัน ทำลายความหวังสุดท้ายของเธอ ให้ความหวังที่อยากจะมีชีวิตต่ออันน้อยนิดนั้นของเธอดับสลาย” หวังซิ่วหลันพูดขึ้นอย่างโกรธแค้น ก่อนหน้านี้ได้ยินคำพูดของเฉินโป๋ยุง เธอไปบอกกับเฉินอิงโรอย่างมั่นใจว่า จะต้องฆ่าเฉินเฟิงตายแน่ ผลสุดท้ายตอนนี้ กลับเป็นจิ่งเถิงที่ถูกเฉินเฟิงฆ่าตาย นี่จะให้เฉินอิงโรยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างไร?
“ผมรู้ แต่ผลก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล
