มีประวัติมาช้านานกว่าพันปีของหวาเซี่ย ทุกครั้งที่ออกสู่ยุทธภพจะสะเทือนไปทั่ววงการศิลปะการต่อสู้หวาเซี่ย!
ด้วยสถานการณ์อย่างนี้ เฉินเฟิงเหยียบจิ่งเถิงตายในขาเดียว ไม่ง่ายดายแค่เพราะฆ่าผู้สืบทอดตระกูลจิ่งหรอก แต่ยังเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและความภูมิใจของตระกูลจิ่งด้วย เท่ากับวางตัวเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับตระกูลจิ่ง! จากนั้นพอพวกเขานึกถึงประวัติเฉินเฟิงก็พากันเข้าใจ
เพราะนี่เป็นคนที่เคยบุกเดี่ยวท้าทายนินจาทั่วทั้งญี่ปุ่นมาแล้ว!
ในเวลาเดียวกัน สองพ่อลูกจิ่งหยุนเฟิงและจิ่งเซ่อเหมิงปวดใจมาก
จิ่งเถิงไม่เพียงเป็นทายาทของพวกเขา และยังเป็นผู้สืบทอดที่ผ่านการคัดกรองและฝึกฝนมาอย่างพิถีพิถันของตระกูลจิ่งอีกด้วย เป็นเสมือนอนาคตของตระกูลจิ่ง— เฉินเฟิงฆ่าจิ่งเถิงลง เท่ากับควักดวงใจของพวกเขาออกไป!
“สารเลว ฉันจะฆ่าแก!” นอกเหนือจากปวดใจแล้ว ความโกรธและความแค้นเข้าครอบงำสติของจิ่งเซ่อเหมิงทั้งหมด เขาตะคอกเสียงดัง ทำท่าจะเข้าไปฆ่าเฉินเฟิงต่อหน้าทุกคน เพื่อระบายความโกรธในใจ
“จิ่งเซ่อเหมิง นี่คุณคิดจะทำผิดกฎการประลองความเป็นความตายซึ่งๆหน้าเลยหรอ หรือคุณจะบอกว่า คุณไม่เห็นสหพันธ์บูโดอยู่ในสายตาว่างั้น?” อู่คงเข้ามาขวางหน้าจิ่งเซ่อเหมิงอีกครั้งเพื่อดูแลความปลอดภัยของเฉินเฟิง ในขณะเดียวกันก็เอ่ยเตือนออกไปด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
“ตระกูลจิ่ง พวกแกมันแพ้ไม่เป็นหรือไง? หรือคิดว่า ตระกูลจิ่งของพวกแกคิดอยากจะทำอะไ
