ือนจะเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ
“นี่…มันเป็นไปได้ยังไง?”
สิ่งที่เห็นทำให้จิ่งหรินงงเป็นไก่ตาแตก
ขนาดจิ่งหรินยังเป็นแบบนี้ นับประสาอะไรกับตัวจิ่งเถิงเอง?
บนกาบเรือ จิ่งเถิงหยุดกระอักเลือด เขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก เห็นเฉินเฟิงที่ยืนห่างไปไม่ไกลนัก สีหน้าซีดเผือดนั่นโดนความไม่อยากเชื่อสายตากลบทับจนหมด เหมือนกำลังถามว่า: เขา…เขาทำได้ยังไง?
ตึก!
ตึก!
ตึก!
คำตอบของจิ่งเถิงกลับเป็นเสียงฝีเท้าหนักแน่นสามก้าว
เฉินเฟิงสาวเท้ายาวเข้าหาจิ่งเถิง แต่ละย่างก้าวหนักแน่นเต็มไปด้วยพลัง ทุกย่างก้าวเท่ากันราววัดด้วยไม้บรรทัดก็ไม่ปาน
หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว….
ท่ามกลางสายตาประชาชี เฉินเฟิงเดินไปหยุดยืนหน้าจิ่งเถิง
“แค่ก…แก…แกใช้วิชาอะไรตอนสุดท้าย?” จิ่งเถิงกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง และโพล่งถามออกไป คิ้วขมวดแฝงความไม่ยอมแพ้ เหมือนถ้าเขาไม่รู้คำตอบแล้ว ต่อให้ต้องลงไปยมโลกก็ยังปล่อยวางไม่ได้
“วิชาฆ่าแกไง!” เฉินเฟิงตอบเสียงเย็น จากนั้นยกเท้าขึ้นคิดจะจบการประลองครั้งนี้ ส่งจิ่งเถิงลงไปพบยมบาล
“ไม่…”
พอเห็นฉากนี้ จิ่งเถิงสีหน้าเปลี่ยน มีแววหวาดกลัวขึ้นมา ความหวาดกลัวจากจิตใต้สำนึก!
วินาทีนี้
เขาลืมไปแล้วว่า ตอนออกจากฌาน เขามั่นใจในตัวเองและเย่อหยิ่งแค่ไหน—เห็นเฉินเฟิงเป็นคนตายไปแล้วด้วยซ้ำ!
เขาก็ลืมไปแล้วด้วยว่า ตอนเฉินเฟิงไม่ตอบรับคำท้าเขาซะที เขาเลวทรามชั่วช้าขนาดไหน ถึงกับให้คนสนิทอย่างมู่หยางไปบังคับเสี้ยเม
