าม ในสายตาพวกเขาแล้ว จิ่งเถิงควรจะทำร้ายเฉินเฟิงให้บาดเจ็บสาหัสไปเลย หรือไม่ก็ชกเฉินเฟิงตายคาที่ในหมัดเดียวถึงจะถูกสิ!
ไม่น่าเชื่อหรอ?
“เยี่ยมเลย!”
“อาจารย์อาเฉินเจ๋งมาก!”
สิ่งที่ตอบกลับสองพ่อลูกจิ่งหยุนเฟิงและจิ่งเซ่อเหมิงคือเสียงโห่ร้องอย่างตื่นเต้นดีใจของพวกหวู่เหวินโป๋ เฉินจื๋อหลี่เป็นต้น
เดิมทีเพราะเห็นเฉินเฟิงได้รับบาดเจ็บ พวกเขาต่างพากันกังวลว่าเฉินเฟิงจะแพ้ ตอนนี้เห็นเฉินเฟิงชกจิ่งเถิงลอยกระเด็นในหมัดเดียว ทำให้จิ่งเถิงนอนหายใจรวยรินราวกับหมาอยู่ที่พื้น จะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง?
ที่ตื่นเต้นน่ะไม่เพียงแค่พวกเขาเท่านั้น ยังมีฉู่ชีงฉือ เสี้ยเมิ่งเหยาและหวู่เหวินเชี่ยนด้วยเป็นต้น!
วินาทีนี้พวกเธอพร้อมใจถอนหายใจโล่งอก และวางใจลงได้สักที
เฉินเฟิงชนะแล้ว!
ส่วนพวกผู้อาวุโสของยุทธภพโดยมีลู๋เจิ้งเฟิงของหนานกัง เจี่ยหวั้นเหาของตะวันตกเฉียงใต้เป็นตัวแทน พอเห็นสภาพน่าอนาถของจิ่งเถิงเข้า ขณะที่ตกใจกับฝีมืออันน่ากลัวของเฉินเฟิง พวกเขายังสรุปออกมาได้แบบนี้
“เกิด..เกิดอะไรขึ้น?”
ในเวลาเดียวกัน จิ่งหรินที่ก่อนนี้โดนเฉินเฟิงโยนตกทะเลสาบไปได้ลืมตาขึ้นมาเห็นฉากนี้พอดี เขาผลุดลุกขึ้นนั่งสีหน้าตกใจราวเห็นผีตอนกลางวัน จากนั้นขยี้ตาตัวเองใหญ่ เพื่อให้มองเห็นได้ชัดเจนขึ้น
และนั้น เขามองเห็นได้ชัดเจนแล้ว
เขาเห็นได้ชัดเจนเลยว่า ร่างเต็มไปด้วยเลือดของจิ่งเถิงนอนขดเป็นกุ้งอยู่ตรงนั้น ร่างทั้งร่างสั่นเทาเหม
