มาอีกครั้ง แถมยังเร็วกว่าเมื่อกี้อีกด้วย
ไม่นานออร่าของจิ่งเถิงกลับมาน่ากลัวเหมือนก่อนหน้านี้ แต่พลังกลับยังเพิ่มขึ้นไม่หยุด เหมือนไร้ที่สิ้นสุดยังไงยังงั้น
เพี๊ยะ!
เพี๊ยะ!
เพี๊ยะ!
จากนั้นจิ่งเถิงก้าวเท้าเข้าหาเฉินเฟิง ทุกย่างก้าวประหนึ่งเนิบช้า แต่ที่จริงแล้วเร็วมาก กาบเรือใต้ฝ่าเท้าไม่สามารถรองรับแรงอันน่ากลัวนี่ได้ ทนไม่ไหวแตกไปซะก่อน เหลือเพียงรอยเท้าชัดเจนเอาไว้ ทำเอาเรือลำใหญ่สะท้านสะเทือนขึ้นมา!
นอกจากนี้แล้วทุกย่างก้าวของเขาเป็นไปตามจังหวะบางอย่าง ทำปฏิกิริยากับพื้น ประหนึ่งมีกองทัพนับหมื่นกำลังบุกตะลุย เสียงดังทะลุโสตประสาทจนหูอื้อ
เสียงนั่นทำให้พวกหวู่เหวินโป๋ที่อยู่บนเรือลำที่สามหน้ามืดตาลาย เหมือนมีอะไรมากดทับหน้าอกไว้ ทำให้หายใจลำบาก
ไม่เพียงแค่พวกเขาท่านั้น พวกศิษย์สำนักน้อยใหญ่บนเรือลำที่หนึ่งพอได้ยินเสียงนี้รวมกับเสียงฝีเท้าแล้ว ก็รู้สึกหูอื้อจนไม่สามารถรวบรวมสมาธิไว้ได้
“ตาย!!” วินาทีต่อมาในตอนที่จิ่งเถิงเดินจนถึงจุดที่ห่างกับเฉินเฟิงราวสิบเมตรได้ จู่ๆจิ่งเถิงก็เดินลมปราณร้องตะคอกดังออกมา ประหนึ่งเสียงฟ้าฟาดให้ตกใจ
เสียงนี้มาไม่ได้ทันตั้งตัว และใสกระจ่าง เหมือนจะแผ่นดินไหว ทำให้พวกหวู่เหวินโป๋บนเรือลำที่สามยืนไม่อยู่ แทบจะเข่าอ่อนทรุดลง และทำให้พวกศิษย์สำนักน้อยใหญ่บนเรือลำที่หนึ่งหัวใจสั่นไหว สมองเริ่มเบลอ
แม้แต่ปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ที่ยืนอยู่ใกล้กาบเรือหลายท่านย
