้ถอยหลังไปอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่
เพี๊ยะ!
เพี๊ยะ!
เพี๊ยะ!
เฉินเฟิงผวาถอยไปสามก้าวติด ทุกย่างก้าวหนักแน่นจนทำพื้นกาบเรือใต้เท้าแตกกระจาย
ส่วนอีกด้าน จิ่งเถิงผวาถอยไปห้าก้าวติดถึงหยุดลงได้!
เฉินเฟิงยืนตั้งมั่น รีบปรับลมปราณที่วิ่งปั่นป่วนในร่างกาย ดูแล้วไม่น่ามีปัญหา
ส่วนจิ่งเถิงสีหน้าขาวซีด ลมปราณในร่างวิ่งสับสนแทบหลุดการควบคุม แขนขวาผล็อยข้างตัว มีรอยปริแตก เลือดสดๆไหลลงบนกาบเรือ ดูเด่นชัดใต้แสงอาทิตย์อัสดงแบบนี้
นอกจากนี้แล้วยังมีเลือดไหลออกมาจากริมฝีปากเขาอีกด้วย!
การปะทะกันเมื่อกี้ เขาไม่เพียงโดนแรงสะท้อนทำเอาสะเทือนแผลปริแตก แขนชาแทบจะหมดความรู้สึก แถมอวัยวะภายในยังโดนลมปราณทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บไม่น้อยเลย
ทั้งหมดนี้ทำให้จิ่งเถิงตะลึงอย่างมาก!
ต่อให้ฝันเขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่า ในตอนที่เขาตัดสินใจใช้ไม้ตายหมัดหยินหยาง ยังไม่สามารถฆ่าเฉินเฟิงได้ และยังตกเป็นรองอีกครั้ง!
ภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง เขาเสมือนรูปหินแกะสลัก ยืนนิ่งอยู่กับที่ เบิกตากว้างมองหน้าเฉินเฟิงอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง มันเหมือนกำลังถามว่า: เขาแกร่งจนถึงขั้นนี้เลยหรอ?
“พี่เฟิงสุดยอด!”
สิ่งที่ตอบจิ่งเถิงกลับเป็นเสียงโห่ร้องดีใจของพวกหวู่เหวินโป๋
ถึงพวกเขาจะไม่สามารถมองเห็นว่าการปะทะกันของเฉินเฟิงกับจิ่งเถิงเมื่อกี้อันตรายแค่ไหน แต่ก็มองเห็นได้ชัดว่า ตอนนี้เฉินเฟิงดูปกติสบาย ส่วนจิ่งเถิงกลับบาดแผลสะบักสะบอม แถมยังมีเลือ
