บทที่ 649 หมัดหยินหยาง
ไม่ว่าจะเป็นจิ่งหยุนเฟิงหรือจิ่งเซ่อเหมิงต่างพากันขมวดคิ้วโดยไม่ได้นัดหมาย
ฉากนี้มันเหนือความคาดหมายของพวกเขามาก และทำให้พวกเขาฉุกคิดได้ว่า ที่เฉินเฟิงแกร่งขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะโอ้อวดเหิมเกริม แต่เป็นเพราะมีฝีมือจริงๆ—การที่จิ่งเถิงจะฆ่าเฉินเฟิงนั่นไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ๆ!
“ศิลปะการต่อสู้ในยุคปัจจุบันสามารถพัฒนาจนแกร่งได้ถึงขนาดนี้เลย?”
จิ่งเถิงเองรู้สึกถึงจุดนี้เหมือนกัน พูดให้ชัดเจน ความตกใจในใจเขามากกว่าคนทุกคนที่นั่นซะอีก
เพราะเขารู้ดีว่าใช้แรงไปแค่ไหนในการโจมตีเมื่อกี้ของตัวเอง ถ้าเป็นระดับต้นหั้วจิ้งปกติ ไม่มีทางรับมือได้แน่ แต่เฉินเฟิงกลับใช้หมัดไฟง่ายๆแค่หมัดเดียวปะทะเขาซะล่าถอยไปสามก้าวติด และยังสลายการโจมตีของเขาด้วย จนตอนนี้ฝ่ามือเขายังสะท้านชาเจ็บแทบจะปริแตกด้วย!
“ดี พี่เฟิงเก่งมาก ซัดมันให้ตายเลย!” เหมือนจะซ้ำเติมจิ่งเถิง หวู่เหวินโป๋ทำท่าตีปีก ตื่นเต้นจนร้องเสียงดัง ทำเหมือนกับคนที่ซัดหมัดจนจิ่งเถิงล่าถอยคือเขา ไม่ใช่เฉินเฟิง
“อาจารย์อาเฉินซัดมันให้หมอบเลย!” พอหวู่เหวินโป๋ออกเสียง สี่พี่น้องตระกูลเฉินก็โห่ร้องเสียงดังเหมือนไก่ตีปีกเหมือนกัน
“ต้องยอมรับจริงๆว่าแกทำให้ฉันประหลาดใจมาก แต่มันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น ต่อมาแกจะไม่มีโอกาสใดๆอีก!”
หูได้ยินเสียงพวกหวู่เหวินโป๋ร้องเสียงดัง จิ่งเถิงได้สติจากความตกใจกลับมา เขามีสีหน้าเคร่งขรึมแทบจะคั้นน้ำออกม
