บทที่ 648 อ่อนแข็งเห็นได้ทันที
พอได้ยินเสียงอู่จื่อโจว เฉินเฟิงชะงักเท้าทันที
ถึงเขาจะไม่รู้จักอู่จื่อโจว และไม่รู้ฐานะของอู่จื่อโจว แต่เขารู้ว่าอู่จื่อโจวตัดสินใจถูกแล้ว
“แค่กระบวนท่าเดียวก็จบการประลองได้ ทำไมต้องยุ่งยากขนาดนั้นด้วย?”
จิ่งเถิงรังสีอำมหิตแผ่ซ่าน เขาอยู่ในท่าเตรียมลงมือแล้ว พอเห็นการต่อสู้โดนอู่จื่อโจวเบรกไว้ เลยไม่ค่อยพอใจ
อู่จื่อโจวทำแค่ปรายตามองจิ่งเถิงอย่างเย็นชา ไม่ได้ตอบคำ
วินาทีนั้นจิ่งเถิงรู้สึกเหมือนโดนใครเอาดาบพาดไว้ที่ลำคอ เหงื่อแตกซิกไปทั้งตัว และหนาวยะเยือกตั้งแต่หัวจรดเท้า
เขาไม่กล้าพูดอะไรอีก และมองอู่จื่อโจวอย่างเคารพนบนอบทันที
“ออกเรือได้!”
อู่คงสั่งการด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
พอเสียงเขาพูดจบ เรือใหญ่ทั้งสามลำก็เริ่มห่างจากฝั่งไปสู่ใจกลางทะเลสาบ
ต่อให้การประลองโดนเบรกกะทันหัน แต่ความตึงเครียดที่ยังคงกระจายในอากาศก็ทำให้ไม่มีใครบนเรือทั้งสามลำกล้าเอ่ยปาก ทุกคนทำได้แค่มองเฉินเฟิงกับจิ่งเถิงเงียบๆ
จิ่งเถิงมองหน้าเฉินเฟิงอย่างเย็นชา รังสีอำมหิตบนตัวไม่ลดลงเลย ความรู้สึกเหมือนกับว่า ถ้าเรือใหญ่หยุดลงเมื่อไหร่ ก็จะลงมือฆ่าเฉินเฟิงทันที
เฉินเฟิงสัมผัสได้ถึงสายตาจิ่งเถิง และรับรู้รังสีอำมหิตในแววตาเย็นเยียบของจิ่งเถิงได้ เขาไม่ได้สนใจ ทำเพียงแค่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
สิบนาทีผ่านไป เรือทั้งสามลำเริ่มห่างฝั่งออกไปเรื่อยๆมาถึงศูนย์กลางทะเลสาบ และหยุดลง
