บทที่ 644 ฆ่ามู่หยาง
จากนั้น——ขณะที่เขาใช้กำลังจับตัวเสี้ยเมิ่งเหยา กดขี่ให้เสี้ยเมิ่งเหยาไม่กล้าส่งเสียงร้อง เฉินเฟิงก็ออกมาแล้ว
ในช่วงเวลาสำคัญ เฉินเฟิงได้คิดวรยุทธ์กระบวนท่าที่สองของตนเองสำเร็จ ตื่นขึ้นมาจาก‘ร่วมจิตร’ จากนั้นอาศัยความสามารถในการได้ยิน ได้ยินเสียงเหิมเกริมของมู่หยาง：”สวะอย่างพวกแก ถ้ายังกล้าพูดมาก ฉันไม่ถือสาที่จะสั่งสอนพวกแก！”
หลังจากได้ยินประโยคนี้ เขากระโดดข้ามกำแพงในสวนของวิลล่าออกมา เห็นมู่หยางยืนอยู่ตรงหน้าเสี้ยเมิ่งเหยา ยกเสี้ยเมิ่งเหยาขึ้นราวกับเธอเป็นลูกเจี๊ยบ
ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าทำไมเสี้ยเมิ่งเหยาถึงมารวมตัวอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แต่หลังจากที่เขาเห็นภาพนี้ เขาก็โมโหจนไม่สามารถควบคุมตนเองได้！
หื้ม?
ได้ยินเสียงอันน่าตกตะลึงของเฉินเฟิง ไม่ว่าจะเป็นเสี้ยเมิ่งเหยา หรือว่ามู่หยางและจิ่งหรินทั้งสองคนต่างหยุดชะงัก
“พี่เฟิง！”
“อาจารย์อาเฉิน！”
“เฉินเฟิง！”
หลังจากตกตะลึงเป็นเวลาสั้นๆแล้วนั้น ก็มีเสียงร้องขึ้นมาด้วยความตกใจจากกลุ่มคน รวมถึงเสี้ยเมิ่งเหยาด้วย สีหน้าของทุกคนที่มองเฉินเฟิงราวกับเห็นผี แล้วรีบวิ่งมาอย่างรวดเร็ว
“นายอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ในเวลาเดียวกัน มู่หยางและจิ่งหรินทั้งสองคนก็ได้สติกลับมา ในใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัย
หรือว่าเฉินเฟิงเก็บตัวถือศีลอยู่ที่นี่มาโดยตลอด?
ทำไมก่อนหน้านี้พวกเขาถึงไม่รู้ข่าวแม้แต่น้อย?
“ปล่อยเธอ！
