บทที่ 93 ข้าดูไม่เหมือนคนดีรึ?
“หึ!”
เมื่อถูกบีบกลับเข้าสู่ตำหนักเหยียนโม่อีกครา สีหน้าของจ้าวยอดเขาปะสานฟ้ายิ่งดำคล้ำ ร่างดินศิลาสั่นสะท้าน เศษกรวดร่วงหล่นมิขาดราวจะพังทลายลงทุกเมื่อ
“บีบบังคับข้าถึงเพียงนี้…!”
เขาหายใจยาว สะกดกลืนอารมณ์ทั้งปวง ดึงเก็บแผนภาพมหามรรคหยินหยางที่เคยปรากฏกลางอากาศกลับคืนสู่หว่างคิ้ว
ต่อมาเขาเผยอริมฝีปาก เปล่งวาจาก้องดุจอัสนีบาต
“ทองเกิงคือไท่ไป๋บนสวรรค์ แฝงไอสังหารแต่แข็งแกร่ง แข็งแกร่งแล้วได้วารี ปราณก็จะไหลเวียนและบริสุทธิ์ แข็งกร้าวแล้วได้อัคคี ปราณก็จะบริสุทธิ์และเฉียบคม… นี่เรียกว่าซ่างจาง!”
เสียงเทวะกึกก้องสะท้านโลกธาตุ ลวี่หยางแหงนหน้ามองไป เห็นแต่ทะเลทองคำกว้างใหญ่โอ่อ่า สว่างจ้าจนมิอาจจ้องตรง ต้องใช้จิตเทวะสอดส่องจึงพบอย่างลางเลือน เหนือภูผาสูงตระหง่าน ปรากฏพยัคฆ์ขาวกำยำสูงใหญ่ กำลังจับจ้องตรงมาด้วยดวงตาอันคมกล้า
“โฮกกก…..!”
เสียงพยัคฆ์คำรามสะท้านฟ้า สายลมกรรโชกราวพายุทะเลทรายถล่มลงจากสวรรค์ ไร้รูปไร้สสาร หากแต่หนักหน่วงประหนึ่งภูผา ดุจคมดาบนับล้านฟาดฟันใส่ตำหนักเหยียนโม่ในชั่วพริบตา!
เบื้องนอกเขาหัวกะโหลก นักพรตหงยวิ๋นพลันเลิกคิ้วขึ้นทันใด
“กลับเป็นจ้าวแห่งขุนเขา ตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์…เขาบำเพ็ญเพียรซ่างจางรึ?”
“เฉินไท่เหอเจ้าเฒ่าปีศาจนั่น คงถูกบีบจนถึงที่สุดจริง ๆ ปกปิดมานานนักไม่ยอมเผยเส้นทางแห่งมรรคผล ในที่สุดก็มิอาจปิดบังได้อีก!”
เพราะหล
