แค่ครึ่งขวด แต่เวลานี้หน้าที่สวยเหมือนตุ๊กตาของเธอเริ่มแดงระเรื่อ ดวงตาสีฟ้าครามราวกับอัญมณีสีน้ำเงินเต็มไปด้วยความเปล่งประกาย ทำให้เธอน่าดึงดูดมากขึ้น
“พวกเราไปกันเถอะครับ ผมพาคุณออกไปดูข้างนอก” เฉินเฟิงยิ้ม จากนั้นพาแอนนี่เดินออกไปห้องอาหาร
ด้านนอกห้องอาหาร บอดี้การ์ดของแอนนี่ราวกับเป็นรูปปั้นแกะสลัก พวกเขายืนตัวตรง ไม่ขยับเขยื้อน จนกระทั่งเฉิงเฟิงและแอนนี่เดินออกไป พวกเขาจึงโค้งตัวลงแล้วกล่าวทักทาย：“องค์หญิง คุณเฉิน”
“ล็อกเคอร์ เฉินเฟิงจะพาฉันไปเดินเล่นที่หาด นายไม่ต้องตามมา” แอนนี่พูด
“ครับ องค์หญิงที่เคารพ”
ล็อกเคอร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเห็นด้วยกับการตัดสินใจของแอนนี่ จากนั้นพูดกับเฉินเฟิงด้วยสีหน้าเคารพ：“ผมเชื่อในความสามารถของคุณเฉินครับ ทั่วทั้งหวาเซี่ยนี้ ไม่มีใครสามารถทำอันตรายองค์หญิงได้”
เฉินเฟิงได้ยินแบบนี้ เขารู้ทันทีว่าฝ่ายนั้นรู้เรื่องของตน จึงคลายยิ้มบางๆ แล้วพูด：“ขอบคุณในความเชื่อใจของคุณครับ ผมจะส่งแอนนี่กลับโรงแรมอย่างปลอดภัย”
สิ้นเสียง เฉินเฟิงพาแอนนี่ออกไปจากร้านอาหาร เดินตรงไปยังหาด
เดินผ่านถนนที่เจริญรุ่งเรืองของถนนหนานจิง จนมาถึงหาดที่แสงไฟส่องสว่าง ตลอดทางที่เดินมานั้นแอนนี่ทิ้งความเป็นองค์หญิงแห่งราชวงศ์อังกฤษที่สูงศักดิ์และสง่างาม เธอเหมือนนกน้อยออกจากกรง กระโดดโลดเต้น พูดร้องตะโกน อย่างมีความสุข
ถึงแม้จะพูดกันว่าทุกวันนี้หวาเซี่ยมีคนต่างชาติมากมาย อีกท
