ักแข่งรถกาวลี่เหล่านั้นกำลังตกอยู่ในความกลัว บอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งของผูชางจวู้นก็เอ่ยปากเตือนอีกครั้ง
“ตุบ–”
วินาทีต่อมาก็มีเสียงตุบดังขึ้น
ผูชางจวู้นหลับตาก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความคับข้องใจ เข่าทั้งสองข้างกระแทกลงกับพื้นจนเกิดเสียง
คุกเข่าแล้ว
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย สุดท้ายผูชางจวู้นก็โยนศักดิ์ศรีทิ้งไป แล้วยอมคุกเข่าลงตรงหน้าของเฉินเฟิง
“แชะ! แชะ! แชะ!”
เมื่อเห็นภาพนี้ก็มีนักแข่งรถหวาเซี่ยและผู้ชมจำนวนไม่น้อยรีบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพที่ผูชางจวู้นคุกเข่าอยู่
และยังมีคนอีกจำนวนไม่น้อยที่ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอเพื่อบันทึกภาพเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้
“พวกแกยังยืนบื้ออยู่ทำไม? จะต้องให้พวกฉันลงมือใช่มั้ย?”
เมื่อเห็นว่าผูชางจวู้นคุกเข่าแล้ว ผูไห่เสิ้งก็กวาดสายตามองนักแข่งรถกาวลี่ที่อยู่ด้านหลังผูชางจวู้นด้วยสายตาเย็นยะเยือกพลางตะโกนออกมาอย่างดุดัน
“ตุบ! ตุบ! ตุบ!”
ตอบรับคำถามของผูไห่เสิ้งด้วยเสียงคุกเข่าอีกครั้งและอีกครั้ง
หนึ่งคน สองคน สามคน……
ภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคนในค่ำคืนนี้ นักแข่งรถกาวลี่เหล่านั้นคุกเข่าลงกับพื้นทีละคนๆ
ชั่วอึดใจก็เหลือนักแข่งรถกาวลี่อีกสองคนเท่านั้นที่ไม่ยอมคุกเข่า หนึ่งในนั้นคือทายาทเศรษฐีคนหนึ่งของกาวลี่ที่เอ่ยปากขึ้นมาในตอนแรก
