่อยๆ ขยับมาข้างลำตัวผูชางจวู้น กอดขาร้องขอชีวิตกับผูชางจวู้น
“ผูไห่เสิ้ง!”
เมื่อเห็นว่าผูชางจวู้นไม่ตอบสนอง ผูเหวินจีก็โกรธคำราม เสียงดังใหญ่โต จนคนรอบๆ ได้ยินกันทั่ว
“ครับ ครับ ประธานผู!”
พอได้ยินเสียงของผูเหวินจี ผูไห่เสิ้งที่แกล้งตายหน้าจมดินไปครึ่งก็ไม่นอนแผ่บนพื้นอีกต่อไป ดีดตัวขึ้นมา กระโจนเข้ามาอย่างรวดเร็ว โค้งตัวก้มหัวไปยังหน้าจอมือถือ
“จัดการหลี่ตงชิงซะ!”
ผูเหวินจีออกคำสั่งโดยตรง น้ำเสียงห้ามกังขา
“ครับ!”
ผูไห่เสิ้งน้อมรับคำสั่ง
“ไม่……ไม่นะ ประธานผู ผมขอร้อง……”
เมื่อได้ยินคำสั่งของผูเหวินจีอีกครั้ง หลี่ตงชิงก็ตกใจจนเข่าอ่อนไปกองที่พื้น ร้องขอชีวิตครั้งสุดท้าย
“นายมันแน่! ฉันหวังว่าคืนนี้ตอนนายแข่งขัน ก็ให้แน่จริงอย่างตอนนี้ อย่าเป็นไอ้ขี้ขลาด ตาขาว!”
“ไอ้กระจอก? คู่ควรเดิมพันชีวิตกับฉันเหรอ?”
“ถ้าไม่เพราะอยู่ในดินแดนหวาเซี่ย ผมเอามันตายไปแล้ว!”
ในนาทีนี้ เขาลืมไปโดยปริยายว่า ตอนที่เขามาถึงตงไห่เจรจากับหวู่เหวินโป๋ ตัวเขานั้นเย่อหยิ่งจองหองแค่ไหน!
