บทที่ 91 ปราณกระบี่สะบั้นปู่เทียน (ชื่อจีนของ ยอดเขาปะสานฟ้า)
เหนือท้องฟ้าเขาหัวกะโหลก ภายนอกแดนลับอสูรวิญญาณ
ความว่างเปล่าแตกร้าว จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าและนักพรตหงยวิ๋นก้าวเท้าออกมาเรียงลำดับหน้า หลัง พลังจิตเทวะแห่งผู้วางรากฐานกวาดต่ำลงเบื้องล่าง ครู่เดียวก็ปกคลุมทั่วทั้งเขาหัวกะโหลกทั้งลูก
ในชั่วพริบตา ท้องฟ้าเดิมซึ่งปลอดโปร่งกลับถูกเมฆดำบดบัง สายฟ้าแลบวาบราวอสรพิษเงินเต้นระบำในกลุ่มเมฆ สาดแสงไปทั่วครึ่งนภา แม้เพียงเศษเสี้ยวของพลังจิตเทวะจากเจินเหรินขั้นวางรากฐานที่กวาดผ่านโดยไร้เจตนา ก็ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระและอสูรวิญญาณในหุบเขาเบื้องล่างเผยแววตาหวาดหวั่น
“ก็คงที่นี่แหละ”
แม้พลังจิตเทวะตรวจหาไม่พบสิ่งใด แต่จ้าวยอดเขาปะสานฟ้ากลับเผยรอยยิ้มออกมา ด้วยพลังจิตของเขากลับยังไม่อาจพบเป้าหมายได้ในทันใด
แสดงว่า…สถานที่ซ่อนตัวของอีกฝ่ายนั้นลึกล้ำยิ่งนัก!
“นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้ของแถมอีกหนึ่งอย่าง แดนลับ?” เมื่อนึกถึงผลได้ในครานี้มากมายถึงเพียงนี้ จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าถึงกับฮัมเสียงเบา ๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
วินาทีถัดมา เขาก็ประสานนิ้วคำนวณ ต้องการดูว่าเป็นแดนลับชนิดใด ทว่าผลลัพธ์กลับพบเพียงว่า…เป็นแดนลับเล็ก ๆ ธรรมดาที่ไร้ชื่อเสียงแม้แต่น้อย
“ก็ช่างเถอะ เข้าไปดูด้วยตนเองก็สิ้นเรื่อง”
จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ในฐานะผู้ควบคุมหนึ่งในจตุรยอดเขาแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ พลังบำเพ็ญของเขาได้ก้าว
