ข้อมูลเขามา ในข้อมูลเขาแสดงว่าไม่เคยมีบันทึกและประสบการณ์ในการแข่งขันรถใต้ดินเลย ผมเลยโยกย้ายเงินทุนของตระกูลมาเดิมพันกับเขา แต่……แต่ผมนึกไม่ถึงว่า เขาจะปิดบังมิดชิดอย่างนี้!”
ผูชางจวู้นร้องไห้อย่างไม่มีน้ำตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “จากศักยภาพของเขาที่ปรากฏ ไม่เพียงแค่ผม เก๋อเซินก็ไม่ใช่คู่แข่งของเขา!”
“ไอ้ลูกโง่!”
ผูเหวินจีด่าด้วยความโมโห จนเกือบจะโยนมือถือทิ้ง ในความคิดของเขา ถ้าผูชางจวู้นเล่นพลาด พลาดท่าการแข่ง จนเป็นเหตุให้เป็ดที่อยู่ในปากบินหนีไป (เปรียบเปรยสิ่งที่อยู่ตรงหน้าหลุดลอยไป) ยังพอเป็นเหตุผลให้อภัยได้ เขาก็พอจะอธิบายต่อตระกูลได้
ทว่าตอนนี้ ดูจากที่ผูชางจวู้นพูด เขาเห็นเฉินเฟิงเป็นแพะอ้วน ปรากฏตัวเองกลับกลายเป็นแพะอ้วน ถูกเฉินเฟิงสังเวยแทน!
“คุณพ่อ เงินที่เสียไปจำนวนนี้ ผมจะอธิบายต่อตระกูล หาทางหาเงินกลับมา!”
ผูชางจวู้นไม่แยแส ความโกรธของผูเหวินจีที่อยู่ตรงหน้า แต่กลับรีบพูดว่า: “ตอนนี้ประเด็นสำคัญคือ ชาวหวาเซี่ยที่ชื่อเฉินเฟิงจะฆ่าผม เขายืนอยู่ข้างผมตรงนี้……”
ระหว่างที่พูด ผูชางจวู้นอดมองเฉินเฟิงแวบหนึ่งไม่ได้ เห็นใบหน้าที่ไร้อารมณ์และสายตาเย็นชาของเฉินเฟิง ตกใจจนตัวสั่น มือสั่น จนเกือบทำมือถือหลุดไป
“ทำไมเขาต้องฆ่าแกด้วย?”
ไม่พูดไม่ได้ ผูเหวินจีในฐานะเจ้าบ้านตระกูลผูเป็นคนมีเหตุผล หลังจากได้ยินคำพูดที่ตกใจลนลานของลูกชาย ไม่มีความตกใจ แต่รักษาสติเอาไว้
ในความค
