บทที่ 613 ฉันไม่ชอบถูกข่มขู่
“เอ่อ……”
ฉากนี้ มาแบบไม่ทันตั้งตัว ขนาดฝูงชนก็ไร้ปฏิกิริยา ตะลึงกันไปหมด
“เพียะ!”
นาทีถัดมา ฝูงชนยังไม่ทันได้สติ หลี่ตงชิงยังไม่ทันสร่าง เฉินเฟิงก็ก้าวขาข้างหนึ่ง เหยียบไปที่ข้อเท้าของหลี่ตงชิง
“กร็อบ! ——”
“อ๊าก!”
เสียงกระดูกหักดังกรอบพร้อมกับเสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกัน
ความเจ็บปวดรุนแรงในชั่วพริบตาทำให้หลี่ตงชิงที่สะลึมสะลือสร่างขึ้นมา เขากระเสือกกระสนตัวให้ลุกขึ้น จิตใต้สำนึกสั่งให้ใช้มืออุดข้อเท้าที่เลือดออกของเขา เหงื่อท่วมปานฝนตก
ทั้งหมดดูเหมือนซับซ้อน อย่างกับเกิดปฏิกิริยาแคลเซียมคาร์ไบด์ (เปรียบเปรยว่าเร็วในพริบตา) ถึงขนาดฝูงชนยังตะลึงค้างอยู่ เงียบสงัดกันไปทั้งสนาม
“เป็นหมาก็ต้องมีจิตสำนึกแบบหมา เรื่องบางเรื่องไม่ใช่เรื่องที่นายจะขึ้นมาพูด!”
ทันใดนั้น ความเงียบสงัดในสนามก็ถูกทำลายลง เฉินเฟิงพูดด้วยความเย็นชา ขาขวาขยับ เหยียบไปที่น่องของหลี่ตงชิง ให้ครึ่งตัวบนตัวตรง เป็นท่าคุกเข่า
“นาย……”
ความเจ็บปวดที่รุนแรงสะท้านไปทั่วร่างหลี่ตงชิง เดิมคนที่ทนความเจ็บปวดไม่ไหวอย่างเขา พอได้ยินคำพูดของเฉินเฟิง ก็ทั้งโกรธทั้งกลัว จิตใต้สำนึกอยากจะต่อต้าน
“คุกเข่าดีๆ ถ้าขยับ ฉันหักขาหมาๆ ของนายแน่!” เฉินเฟิงออกแรงที่ขาเล็กน้อย พูดด้วยความเย็นชา
หลี่ตงชิงตกใจจนมือหยุดค้างในอากาศ ไม่กล้ากระดิก
“หวดได้สวย!”
“เอาไอ้ขี้ข้ากาวลี่ให้ตาย!”
“ถูกต้อง ในเมื่อเดิมพันแพ้แล
