้วยความโมโห เหยียบคันเร่งสุดแรงเกิด แทบจะหมดพลังจากนมที่ดื่มไป
ทว่า——
ช้าไปก้าวหนึ่ง ก็ช้าออกไปอีก
เนื่องจากออกสตาร์ทช้า อัตราเร่งของรถเขาจึงช้ากว่าบูกัตติ เวย์รอนสีดำของเฉินเฟิง
ทั้งที่สมรรถนะของรถทั้งสองคันก็เหมือนกันทุกประการ เขาไม่สามารถแซงเฉินเฟิงได้ แต่กลับถูกเฉินเฟิงทิ้งห่างไปหนึ่งช่วงตัวรถ!
“เชอะ นำไปก่อนที่จุดสตาร์ทแค่นี้กระจอก โค้งต่อไปต่างหากถึงจะเป็นการแข่งที่แท้จริง!”
ดูแล้วไม่สามารถไล่เฉินเฟิงทัน ผูชางจวู้นได้แต่ปล่อยไป ใช้จิตวิญญาณแบบอาคิว (อาQเป็นตัวละครในบทประพันธ์เรื่อง “ชีวประวัติของอาคิว” ของหลู่ซวิ่น) มาปลอบใจตัวเอง จากนั้นรอให้ถึงทางโค้ง ใช้การดริฟท์ที่เหนือชั้น แซงเฉินเฟิง
หืม?
ครู่ต่อมา เมื่อใกล้จะถึงโค้งแรก ผูชางจวู้นเริ่มลดความเร็วลง เตรียมตัวที่จะดริฟท์ ขณะเดียวกันก็พบว่าบูกัตติ เวย์รอนสีดำของเฉินเฟิงขับทิ้งห่างเขาไปอีกครั้ง
“หึ หาเรื่องตายจริง!”
พอเห็นฉากนี้ ผูชางจวู้นก็อดเย้ยหยันขึ้นมาไม่ได้
ในฐานะราชารถกาวลี่ เขารู้ดีว่า เวลาเข้าโค้ง ถ้าความเร็วมากเกินไป ไม่เพียงไม่สามารถทำดริฟท์ที่
เพอร์เฟ็คได้ อีกทั้งอาจจะไม่สามารถบังคับรถให้ดีได้ ทำให้รถพุ่งออกจากสนามแข่ง
นี่เป็นสิ่งที่นักแข่งมือใหม่ชอบทำพลาด!
จากท่าทีของผูชางจวู้น เฉินเฟิงเป็นมือใหม่ในมือใหม่อย่างไม่ต้องสงสัย เข้าขั้นคนนอกวงการ ไม่เช่นนั้นในเวลานี้เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ลดความเร็ว
ทว่า——
พอผูชางจวู้นร
