ฟูเพราะความโกรธ
ในเวลาเดียวกัน หลี่ตงชิงมุดเข้ารถKoenigsell จ้องเฉินเฟิงผ่านทางกระจกรถอย่างเย็นชา ความโกรธแค้นเต็มสองตา
ในสายตาเขา ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินเฟิงคอยขัดคอห้ามปราม อย่างน้อยเขาต้องชนะได้ขาหวู่เหวินโป๋ข้างหนึ่ง!”
“เหวินโป๋ จำที่พี่พูดไว้นะ”
เฉินเฟิงเอ่ยปากเตือนหวู่เหวินโป๋อีกครั้งอย่างไม่สนใจสายตามาดร้ายของหลี่ตงชิง
“ครับ พี่เฟิง!” หวู่เหวินโป๋พยักหน้า จากนั้นมุดเข้าแอสตันมาร์ติน
“หมาตัวหนึ่งทำไมพูดมากจัง?” ไม่แค่หลี่ตงชิงที่ไม่พอใจเฉินเฟิง ผูชางจวู้นเองก็แค่นเสียงเย็นชาออกมาเมื่อได้เห็นเฉินเฟิงเอ่ยปากเตือนอีกครั้ง
ชิ้ง!
เฉินเฟิงไม่ตอบอะไร เขาหรี่ตามองไปทางผูชางจวู้น
แววตานี้สั้นมาก
แต่กลับตัดสินโทษตายให้กับผูชางจวู้นแล้ว!
หาเรื่องตาย!
พอได้ยินผูชางจวู้นพูดอย่างไม่กลัวตาย และเห็นสายตานั้นของเฉินเฟิง พวกจี้หงแล่นคำนี้พรวดขึ้นมาในใจทันที ถึงแม้ว่าจนถึงตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ฐานะของเฉินเฟิงเลย แต่สามารถทำให้หวู่เหวินโป๋เคารพนอบน้อมด้วยได้ถึงขนาดนี้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาง่ายๆแน่ ผูชางจวู้นกล้าหาเรื่องคนระดับนี้ ไม่ใช่หาเรื่องตายเรียกว่าอะไรล่ะ?
ในเวลาเดียวที่สรุปได้แบบนี้ นักแข่งรถหวาเซี่ยโดยมีจี้หงเป็นแกนนำก็เริ่มกังวล
พวกเขากังวลว่า เฉินเฟิงจะเข้าไปสั่งสอนผูชางจวู้น
ถ้าเป็นจริง ได้ระบายความโกรธแน่ แต่ก็จะโดนหาความต่อแน่
ใช้คำพูดก่อนหน้านี้ของหลี่ตงชิงมาพูดคือ พอเรื่องแพร่ออกไป วงการน
