ิ้ม
มีแต่เฉินเฟิงที่ไม่ได้โห่ร้องไปด้วย
ตรงกันข้าม เขากลับคิ้วขมวดมุ่น
เพราะเขามองออกจากจอภาพว่า หวู่เหวินโป๋เลี้ยวโค้งไม่สมบูรณ์เท่าไหร่เพราะขับเร็วเกินไป แถมยังเกือบชนเข้ากับรั้วกั้นขอบในตอนเลี้ยวโค้งแรก
พอหันไปดูทางหลี่ตงชิง เขาควบคุมความเร็วของรถได้ดีมาก เขาเลี้ยวโค้งได้เพอร์เฟคส์เสมือนว่าสำเนาจากหนังสือคู่มือมาเลย
“พวกหน้าโง่เอ๊ย!”
ในเวลาเดียวกัน ทางพวกนักแข่งรถกาวลี่ สีหน้าพวกเขาไม่ได้มีความเศร้าหรือเซ็งเลย แต่กลับยิ้มเจ้าเล่ห์ บางคนยังเอ่ยปากเลย เหมือนเห็นพวกนักแข่งรถหวาเซี่ยและผู้ชมที่โห่ร้องดีใจเป็นพวกหน้าโง่
หือ?
หูแว่วได้ยินคำพูดดูถูกของนักแข่งรถกาวลี่ และมองเห็นสีหน้าเยาะหยันบนใบหน้านักแข่งรถกาวลี่ที่มีผูชางจวู้นเป็นหัวหน้า ความรู้สึกหวาดหวั่นในใจเฉินเฟิงยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่องๆ เขาขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ
สติบอกเขาว่า หวู่เหวินโป๋อยากเอาชนะมาก สมาธิไม่นิ่ง แบบนี้ไม่เพียงจะแพ้การแข่งขัน ยังเป็นไปได้มากว่าจะเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตด้วย
“คุณชายโป๋นำตลอดเลย!”
ในตอนที่เฉินเฟิงกำลังกัลวล รถแอสตันมาร์ตินก็นำเข้าจุดตรวจที่สองต่อ ทำนักแข่งรถหวาเซี่ยและผู้ชมเฮกันอีกยกหนึ่ง
พวกเขาที่กำลังโห่ร้องไม่ได้สังเกตเรื่องหนึ่งเลยว่า—–ตอนรถKoenigsellตามรถแอสตันมาร์ตินมาติดๆ และขับใกล้แอสตันมาร์ตินมาเรื่อยๆ แทบจะขับแซงไปได้ทุกเมื่อ
“พวกหวาเซี่ยน่าสงสารเอ๊ย ถ้าพวกเขารู้ว่าตงชิงแกล้งยอมให้คนหวาเ
