็นไง?”
หลี่ตงชิงพูดอย่างหมายมาด และไม่ปกปิดรังสีอำมหิตในดวงตาเลยสักนิด
ตอนหวู่เหวินโป๋ไม่ไว้หน้าผูชางจวู้นที่สนามบิน หลี่ตงชิงก็ตั้งใจจะสั่งสอนหวู่เหวินโป๋ซักยกอยู่แล้ว แถมเมื่อกี้หวู่เหวินโป๋ยังให้คนหักขานักแข่งกาวลี่อีก ทำให้ผูชางจวู้นเสียหน้ายกใหญ่ เขายิ่งอยากฆ่าหวู่เหวินโป๋หนักขึ้น
“เห…”
พอได้ยินคำพูดของหลี่ตงชิง ไม่ว่าจะเป็นนักแข่งรถหวาเซี่ยที่มาจากทั่วทุกสารทิศ หรือแม้แต่ผู้ชมที่อยู่โดยรอบ ต่างพากันตะลึงอึ้งไป
พวกเขาไม่คิดเลยว่า หลี่ตงชิงจะพนันชีวิตกับหวู่เหวินโป๋!
เพราะไม่ว่าจะเป็นการพนันแบบไหนก็ตาม การพนันชีวิตถือเป็นสิ่งที่ตื่นเต้นและอัตรายที่สุด นอกจากจะมีความแค้นหนักหนาสาหัสแล้ว แทบไม่มีใครที่ไหนกล้าพนัน
ไม่เพียงพวกเขาเท่านั้น จี้หงกับหวู่เหวินโป๋เองก็ไม่คิดเหมือนกัน ต่างพากันตะลึงอยู่กับที่ มีแต่เฉินเฟิงที่สีหน้าเรียบเฉย เขาจับความอยากฆ่าที่หลี่ตงชิงซ่อนไว้ได้หลายครั้งแล้ว!
“แกไม่ได้กล้ามากหรือไง? แกพึ่งบอกฉันเองนะว่า จะไม่ยอมเป็นหมาหัวหดหรือขี้ขลาดตาขาวในการแข่ง? ทำไมไม่กล้ารับปากล่ะ? ถ้าแกกลัว ก็ยอมแพ้ออกมาตรงๆเลย ฉันจะได้ยอมไว้ชีวิตแก!” ที่หลี่ตงชิงกล้าเข้ามาท้าทายหวู่เหวินโป๋ก่อน ก็เพียงแค่อยากให้หวู่เหวินโป๋โกรธจนขาดสติ และยอมพนันชีวิตด้วย จากนั้นก็ชนะการแข่ง ฆ่าหวู่เหวินโป๋ซะ ล้างแค้นให้ผูชางจวู้น
เพราะอย่างนั้น พอเขาเห็นหวู่เหวินโป๋อึ้งตะลึงอยู่กับที่ ไม่ตอบรับ เ
