บทที่ 597 ร้องไห้กลับไป
“แกแน่ใจว่าจะทำแบบนี้?” ผูชางจวู้นถลึงตาใส่หวู่เหวินโป๋ ถามเสียงขรึม
“แน่ใจ” หวู่เหวินโป๋พูดอย่างสงบนิ่ง จากนั้นเขาเบนสายตาไปที่นักแข่งรถกาวลี่ที่ตบหน้าเจ้าหน้าที่สาว “บอกมา เลือกข้อไหน?”
“แกคิดจะเป็นศัตรูกับฉันรวมถึงนักแข่งรถทั่วทั้งกาวลี่เพื่อผู้หญิงแพศยาคนหนึ่งจริงๆหรือไง?” นักแข่งรถกาวลี่คนนั้นเอ่ยถาม น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความกลัวจางๆ
ด้านหนึ่งเขาไม่คิดมาก่อนเลยว่า หวู่เหวินโป๋จะกล้ามาหาเรื่องเขาโดยไม่เกรงกลัวว่าจะเป็นศัตรูกับนักแข่งรถทั่วทั้งกาวลี่เพื่อเจ้าหน้าที่สาวธรรมดาคนหนึ่ง
อีกด้าน ถ้าหวู่เหวินโป๋ยืนกรานจะลงมือจริงๆ ต่อให้ผูชางจวู้นออกหน้าปกป้องเขาก็ไม่มีประโยชน์ จริงอย่างที่หวู่เหวินโป๋พูด ที่นี่คือหวาเซี่ย และเป็นถิ่นของหวู่เหวินโป๋!
“ตบเขาสองฉาด ให้เขาไสหัวไป!” หวู่เหวินโป๋ออกคำสั่ง
“ครับ คุณชายโป๋!” บอดี้การ์ดดสองคนรับคำและก้าวเท้าเข้าหานักแข่งรถกาวลี่คนนั้น
“สารเลว ฉันเตือนแกไว้เลยนะ แกทำแบบนี้ไม่เพียงเป็นศัตรูกับนักแข่งรถทั่วทั้งกาวลี่ ยังเป็นศัตรูกับฉันและตระกูลฉัน รวมทั้งคนกาวลี่ทั้งหมดด้วย!” พอเห็นฉากนี้ ผูชางจวู้นเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงข่มขู่เต็มพิกัด
ในฐานะราชานักแข่งรถกาวลี่อย่างเขา เป็นจอมทัพผู้นำนักแข่งรถชาวกาวลี่มาแข่งที่หวาเซี่ย ถ้าหวู่เหวินโป๋สั่งให้คนตบหน้านักแข่งรถกาวลี่คนนั้น เท่ากับตบหน้าเขาด้วย และเท่ากับว่าไม่เห็
