บทที่ 87 ฟ้าถล่ม
ในเสี้ยวพริบตาที่ปราณกระบี่ปรากฏขึ้น บรรพชนถิงโยวก็มองแหงนขึ้นไปยังปราณกระบี่นั้น ผู้ที่กดทับอยู่เหนือศีรษะของเขามานานนับพันปี เป็นปราณเดียวที่เคยผลักเขาตกจากเมฆาสู่ห้วงลึกจนมิอาจผงาดขึ้นอีก
วินาทีถัดมา ใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง
“เจินจวิน… หนึ่งพันปี! หนึ่งพันปีเต็มแล้ว!”
“ท่านยังจะกักขังข้าไปจนถึงเมื่อใด?”
“คิดจะลบล้างวิถีอสูรวิญญาณของข้าให้สิ้นซากจริงหรือ?!”
คำพูดขาดหายลง แต่ปราณกระบี่บนฟากฟ้ากลับยังไร้ซึ่งการตอบสนองแม้แต่น้อย มันเพียงเงียบงันอยู่ในห้วงพิพากษา ประหนึ่งกำลังวินิจฉัยบางสิ่งบางอย่าง และอาจฟาดฟันลงมาในทุกวินาที
บรรพชนถิงโยวรู้ดี นี่คือเงื่อนไขแห่งเหตุและผลที่เขาเคยปิดบังไว้เมื่อครั้งยึดร่างเมื่อพันปีก่อน ซึ่งบัดนี้กำลังส่งผลโดยสมบูรณ์
ทว่าเมื่อกลิ่นอายพลังของเขาถูกเปิดเผยอย่างสิ้นเชิง ไม่นานนักปราณกระบี่ระดับโอสถทองคำก็จะสามารถแยกแยะตัวตนของเขาได้อย่างชัดเจน แล้วหนึ่งกระบี่จะพุ่งตรงมาปิดชีพเขาในบัดดล
“ข้าไม่ยอมรับ!”
เมื่อคิดถึงจุดนี้ บรรพชนถิงโยวก็บิดกายหันกลับมาอย่างฉับพลัน สายตามุ่งตรงไปยังลวี่หยาง “วันนี้ข้าขอยืมชีวิตเจ้าหนึ่งครั้ง ข้าจะทวนชะตาฟ้าอีกครา! ฟื้นฟูวิถีอสูรวิญญาณของข้าให้จงได้!”
วาจาสิ้นลง บรรพชนถิงโยวก็สั่งให้ตำหนักเหยียนโม่ถาโถมลงมาดังสายฟ้าฟาด!
ลวี่หยางเร่งกระตุ้นยันต์ประจำค่าย บงการพลังค่ายกลเพื่อเพิ่มพลังเสริมอีกหน ทว่าคร
