รอด มีแต่จะทำให้ตกเป็นเป้าหมาย
ในขณะที่เสียงเตือนของจวั่นฉีโย่เอ้อดังขึ้น ก็มองเห็นลูกน้องแต่ละคนล้มจมอยู่ในกองเลือด ซงเสี้ยจื้อจิ่วตกใจจนสั่นไปทั้งตัว มือถือที่อยู่ในมือแทบหล่น
“เกิดอะไรขึ้น?”
และในตอนนี้ ปลายสายโทรศัพท์มีเสียงของกงปุ่นป้านฉางดังขึ้นอีกครั้ง เขาได้ยินเสียงปืน และได้ยินเสียงตะโกนร้องอย่างวุ่นวาย
“ท่าน…ท่าน เฉินเฟิงคนนั้นย้อนกลับมาฆ่าอีกครั้งแล้ว…”
ซงเสี้ยจื้อจิ่วตอบโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงสั่นเทา จนพูดจาไม่ชัดเจน
“อย่าไปต่อสู้กับเขา รีบพาคนหนีไป” กงปุ่นป้านฉางได้ยินแล้ว ก็โกรธจัดขึ้นมาทันที หลังจากโกรธแล้ว เขาก็พูดสั่งการอย่างเด็ดขาด
แลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่น้อยที่สุดเพื่อผลประโยชน์สูงสุด เป็นสไตล์การกระทำของเขา
ตอนนี้ เฉินเฟิงได้ฆ่าเชียนเย่จี๋เจิ้งกับจายเถิงเหย่สุงตาย และยังช่วยหลินหวั่นชีวไปแล้ว พวกซงเสี้ยจื้อจิ่ว ไม่มีตัวประกันให้เฉินเฟิงต้องเป็นกังวล หากต่อสู้กับเฉินเฟิง ถือเป็นการตีก้อนหินด้วยก้อนกรวดอย่างไม่ต้องสงสัย
“ครับ ท่าน”
ซงเสี้ยจื้อจิ่วรีบตอบ แล้วก็กดวางสายโทรศัพท์
ในขณะเดียงกัน ขณะที่ทุกคนกำลังหมอบอยู่บนพื้น เสียงปืนหยุดลง เฉินเฟิงหยุดยิง หลายลับเข้าไปในความมืด
ถึงแม้เสียงปืนจะหยุดแล้ว แต่ความหวาดกลัวภายในใจของซงเสี้ยจื้อจิ่ว กับทุกคนไม่ได้ลดน้อยลงเลย
เพราะพวกเขาต่างก็รู้ เฉินเฟิงยังอยู่ เพียงแค่หยุดโจมตีชั่วขณะเท่านั้น เช่นเดียวกับพายุฝนที่หยุดกระหน่ำไป
