ไม่รอให้ซงเสี้ยจื้อจิ่วพูดเสร็จ กงปุ่นป้านฉางพูดขัดจังหวะเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตำหนิกับไม่อยากเชื่อ
ในฐานะที่เป็นหัวหน้าครอบครัวกงปุ่น เขารู้ความสามารถของเชียนเย่จี๋เจิ้งกับจายเถิงเหย่สุงเป็นอย่างดี สำหรับเขาแล้ว ทั้งสองคนลงมือฆ่าเฉินเฟิง ถือเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก
แต่ตอนนี้ ซงเสี้ยจื้อจิ่วกลับบอกเขาว่า เฉินเฟิงฆ่าสองคนนั้นตายแล้ว และยังช่วยหลินหวั่นชีวไปแล้ว…
เวลานี้ เขารู้สึกเหมือนได้ยินคำพูดที่ไร้สาระที่สุดในชีวิต
เป็นไปได้หรือ?
ไร้สาระหรือ?
“ตักๆตักๆตัก…”
สิ่งที่ตอบกลับกุงปุ่นป้านฉางคือเสียงกระสุนปืนคำรามดังสนั่นอย่างรุนแรง
ห่างออกไปร้อยเมตร เฉินเฟิงถือปืน ยิงใส่ฝูงคนอย่างบ้าคลั่ง
เขาย้อนกลับมาฆ่า
เฉินเฟิงไปแล้วก็หวนกลับ
หลังจากที่พาหลินหวั่นชีวไปซ่อนไว้ในที่ปลอดภัยแล้ว ก็รีบหวนกลับมา ฆ่าพวกซงเสี้ยจื้อจิ่วอย่างสิ้นซาก
“พัฟๆพัฟ…”
หลังจากเสียงปืนดังขึ้น ลูกกระสุนคำรามเข้าหาฝูงคน เหมือนกับการเกี่ยวข้าว ตัดล้มเป็นกองในทันที เลือดสาดกระจายไปทั่วทิศ
“อ๊าก…”
“เฉินเฟิงคนนั้นกลับมาอีกแล้ว”
“เขาจะฆ่าพวกเราทั้งหมด”
“รีบหนีเร็ว”
ทันใดนั้น ทุกคนแตกตื่น คนที่ไม่ถูกยิงเหมือนจะกลายเป็นบ้า ตะโกนด้วยความหวาดกลัวไปด้วย หนีไปคนละทิศคนละทางไปด้วย
“หมอบลง”
ในขณะเดียวกัน จวั่นฉีโย่เอ้อผลักซงเสี้ยจื้อจิ่วที่ตกอยู่ในอาการนิ่งอึ้งล้มลง แล้วก็ตะโกนขึ้นเสียงดัง เตือนให้ทุกคนหมอบลง
เพราะการหนีไม่ใช่ทาง
