บทที่ 567 รีบไป
“ทำไมหรือ?”
เห็นอิงมู่จวั่นเอินมีท่าทีเช่นนี้ ซงเสี้ยจื้อจิ่วหัวหน้าพิธีกรรมสำนักขวัญนินจาที่ค่อยช่วยเหลือเขาอยู่ด้านข้าง อดไม่ได้จึงถามขึ้น
“เชียน…ปรมาจารย์เชียนเย่จี๋เจิ้งถูกเขาฆ่าตายแล้ว” อิงมู่จวั่นเอินยังคงตกอยู่ในอาการที่ตกตะลึง แทบจะตอบโดยไม่รู้ตัว
“อะ…อะไรนะ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของอิงมู่จวั่นเอิน ซงเสี้ยจื้อจิ่วตกใจจนแทบกระโดดขึ้นมา เขามองดูอิงมู่จวั่นเอินอย่างคาดไม่ถึง ถามขึ้นด้วยเสียงสั่นเทาว่า “นี่เป็นไปไม่ได้ ดูผิดไปหรือเปล่า?”
“ปรมาจารย์เชียนเย่จี๋เจิ้งถูกฆ่าแล้วจริงๆ ผมมองผ่านกระจกสังเกตการณ์เห็นเขาถูกยิงทะลุหว่างคิ้ว ล้มลงพื้นแล้วก็ไม่ลุกขึ้นมาอีก”
อิงมู่จวั่นเอินพูดเสร็จ หลังจากนั้นก็ถือกระจกสังเกตการณ์ขึ้นมาอีกครั้ง พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันว่า “เฉินเฟิงคนนั้นกำลังจะไปฆ่าปรมาจารย์จายเถิงแล้ว”
ตึกตัก
เดิมซงเสี้ยจื้อจิ่วกำลังรออิงมู่จวั่นเอินยืนยัน สุดท้ายกลับได้ยินประโยคแบบนี้ ตกลงจนโรคหัวใจแทบกำเริบ
ครั้งนี้พวกเขาเตรียมการวางแผนฆ่าเฉินเฟิง คนที่พึ่งพาได้ที่สุดก็คือเชียนเย่จี๋เจิ้งกับจายเถิงเหย่สุงสองคน ตอนนี้เชียนเย่จี๋เจิ้งถูกฆ่า เฉินเฟิงยังจะไปฆ่าจายเถิงเหย่สุง…
นี่แสดงว่าแผนการฆ่าในครั้งนี้ของพวกเขาจะล้มเหลวแล้ว และพวกเขาก็อาจจะตายอยู่ที่นี่ทั้งหมด
“ปรมาจารย์เชียนเย่จี๋เจิ้งเป็นนินจาชั้นสูงผู้สูงศักดิ์ แต่เขากับปรมาจารย์จายเถิง จะถ
