ูกเฉินเฟิงเพียงคนเดียวฆ่าตายได้อย่างไร? เฉินเฟิงทำอะไรลงไปกันแน่?”
ซงเสี้ยจื้อจิ่วตะโกนร้องขึ้นมาเสียงดัง เขาควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ หรือว่าหวาดกลัว
“เขาลอบฆ่าปรมาจารย์เชียนเย่จี๋เจิ้งกับปรมาจารย์จายเถิงเหย่สุงระหว่างทาง ระหว่างนั้นปรมาจารย์จายเถิงเหย่สุงถูกยิงที่ขา ส่วนปรมาจารย์เชียนเย่จี๋เจิ้งหลบกระสุนได้ทัน หลังจากนั้นก็เข้าจู่โจมฆ่าเขา สุดท้ายกลับถูกฆ่า…พวกเขาลงมือกันรวดเร็วมาก เหตุการณ์ที่แน่นอนผมก็เห็นไม่ชัด”
อิงมู่จวั่นเอินพูดอธิบายอย่างค่อนข้างหวาดกลัว หลังจากนั้นเขาก็กลืนน้ำลายลงคอพร้อมพูดว่า “ปรมาจารย์จายเถิงเหย่สุงถูกยิงที่ขา ไม่สามารถแสดงฝีมือได้อย่างเต็มที่ ผมต้องไปช่วยเขา นี่เป็นโอกาสเดียวของพวกเรา”
พูดเสร็จ อิงมู่จวั่นเอินรีบสงบสติอารมณ์ หายใจเข้าลึกๆสองครั้ง หลังจากนั้นก็ตั้งสมาธิและเริ่มเล็งผ่านขอบเขตของปืนไรเฟิล มุ่งเป้าไปที่ร่างของเฉินเฟิง
เหมือนดั่งที่อิงมู่จวั่นเอินพูดไม่มีผิด หลังจากที่เฉินเฟิงฆ่าเชียนเย่จี๋เจิ้งแล้ว ก็ไม่รอช้า มุ่งหน้าตรงไปหาจายเถิงเหย่สุงเลย
สำหรับเขาแล้ว จายเถิงเหย่สุงกับเชียนเย่จี๋เจิ้งมีคนที่อันตรายที่สุด ขอเพียงกำจัดสองคนนี้ ที่เหลือก็จะกลายเป็นเรื่องง่าย
“สมควรตาย”
ตรงที่ไม่ไกล จายเถิงเหย่สุงเห็นความเคลื่อนไหวของเฉินเฟิง รีบได้สติกลับมาจากความตกใจ เขาคิดไม่ถึงเลยว่า เฉินเฟิงที่เป็นจอมย
