บทที่ 564 ภูตผี
“ต่าต่าต่าต่าต่า……”
และในเวลาเดียวกัน กลุ่มนินจาที่หลบอยู่ตรงพุ่มไม้ ที่เหลือเพียงสี่ชีวิต ก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น และมองเห็นเงาของเฉินเฟิง ที่ลั่นไกปืนอย่างบ้าคลั่ง จนเหมือนมีไฟออกมาจากตัวของเขา แล้วกระสุนก็พลันยิงไปที่พุ่มหญ้าจนเปิดออกหมด แต่สุดท้ายก็เหมือนว่าทำอะไรเขาไม่ได้แม้แต่เส้นผมเส้นเดียว!
“ท่าน……ท่านเชียนเย่ พวกเราเป็นนินจากลุ่มแปด เขาเคลื่อนไหวได้รวดเร็วมาก ราวกับว่าเป็นภูตผี พวกเราไม่สามารถจะยิงโดนเขาได้เลย!”
“ใช่ พวกเราไม่สามารถจะฆ่าเขาได้ อีกอย่างการยิงปืนของเขาก็น่ากลัวมาก ทุกนัดล้วนแต่ยิงเข้าศีรษะ ในสายตาเขาพวกเราเหมือนเป็นเป้ายิงยังไงยังงั้น!”
พวกเขาเล็งไม่ถูกเฉินเฟิงเลย ก็ต้องมาตกใจจนเหงื่อไหลออกมา คนที่มาอย่างกับภูตผีและน่ากลัวแบบนี้ พลันเล็งไปหัวใจของพวกเขาทุกคน จนทำให้พวกเขาร้องตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“ป้าง! ป้าง! ป้าง! ป้าง!”
พอเสียงพวกเขาเงียบลง เฉินเฟิงที่ว่องไวราวกับภูตผี ก็มาโผล่ที่ด้านหลังของพวกเขา และก็เป็นอย่างที่พวกนั้นพูดไว้ ที่ว่าเหมือนกับพวกเขาเป็นเป้าให้ยิงศีรษะเล่นๆ
“กลุ่มแปด บอกข้ามา ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?”
ตอนนี้คนที่อยู่ชั้นบน อย่างเชียนเย่จี๋เจิ้ง ก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน แล้วก็ตะโกนออกมา
แต่ไม่มีการตอบกลับใดๆ ไม่มีสัญญาณใดๆ เลย
ความเงียบนั้น ทำให้ทุกคนต่างขนลุก!
ในช่วงเวลานี้ ทุกอย่างเงียบสงัด ไม่มีเสียงอะไรเลย จนทำให้ทุกคนต่างรู้สึกก
