ึ้นดู แต่เพราะว่าถูกมัดด้วยเชือก จึงไม่สามารถขยับตัวได้เลย
และในตอนนี้ นางก็พยายามใช้แรงที่มีอยู่ดิ้นให้หลุดจากเชือก แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย และในเวลาเดียวกันนางก็พยายามใช้ลิ้นดันผ้าให้หลุดออกจากปาก แต่ทว่าสุดท้ายก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
นางอยากจะพูดเตือนเขา แต่พูดได้เพียง “อือ อือ”
“พี่เฉินเฟิง ขอให้ท่านอย่าเป็นอะไรนะ！”
หลินหวั่นชีวเริ่มตาแดงขึ้นด้วยความกังวล ดวงตาก็เริ่มมีพร่ามัวเพราะน้ำตาที่กำลังหลั่งออกมา แต่นางก็ทำได้แค่ขอให้เขาปลอดภัย
นางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงถูกมัดอยู่ที่นี่ แต่ว่านางรู้อยู่อย่างหนึ่ง ก็คือสถานที่แห่งนี้มีนักฆ่าเกือบร้อยๆ คน
และคนพวกนั้น ตอนนี้ก็กำลังยืนปะทะกันกับเฉินเฟิง!
“เฉินเฟิงปรากฏตัวที่หวาเซี่ยแล้ว….”
และในตอนนี้ นินจาที่อยู่รอบชิงช้าสวรรค์ก็พากันได้สติ เพราะมีเสียงคนพูดขึ้นในวิทยุสื่อสาร และเป็นเสียงที่ไม่สามารถกลบเกลื่อนได้เลยว่าหวาดกลัวอย่างมาก
สำหรับคนที่อยู่ในสำนักนินจานั้น พวกเขาต่างรู้ดี ว่าครอบครัวกงปุ่นได้ติดต่อกับทุกสนามบินแล้ว เกี่ยวกับข้อมูลของคนที่เข้ามาในประเทศ แต่ว่ายังไม่ทันจะมีรายงานมาเฉินเฟิงมาเลย แล้วอยู่ดีๆ ก็มาปรากฏตัวขึ้น และเพียงชั่วพริบตาเฉินเฟิงก็สามารถจัดการกับนักฆ่าทั้งสี่คนได้อย่างง่าย
แล้ว…..แบบนี้จะไม่ให้พวกเขากลัวกันได้อย่างไร?
“ป้าง!”
ต่อมา เฉินเฟิงก็ไม่รอให้เขาได้พูดจบ พลันมีเสียงปืนดังขึ้นอีกรอบ
ในยามค่ำคืนเช่
