ลือกได้สองทาง”
และเป็นตอนที่ชายผู้นั้นหวาดกลัวอยู่ เฉินเฟินก็พลันพูดขึ้นด้วยภาษาญี่ปุ่น “ข้อที่หนึ่ง บอกเรื่องการแบ่งกองกำลังที่อยู่ในสวนสนุกและแผนการมาให้หมด ส่วนข้อสอง ข้าจะตัดเส้นเลือดใหญ่ของเจ้าออก แล้วก็ปิดปากเจ้าเอาไว้ จากนั้นเอาไปมัดไว้ที่ต้นไม้ เพื่อให้เจ้าได้ยินเสียงเลือดหยด แล้วก็มองดูเลือดสดๆ ของตัวเองที่ไหลออกมา จนเจ้าค่อยๆ ตายไป”
พอพูดจบ เฉินเฟิงก็เอามือออก เพื่อให้เขาพูดได้
“ฮวู่……..ฮวู่………”
ชายผู้นั้นไม่ยอมตอบ แล้วก็ยิ่งหายใจแรงขึ้น เขาหันไปมองหน้าเฉินเฟิงอย่างหวาดกลัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตกใจกลัวหรือว่าเลือกไม่ได้ว่าจะเอาข้อไหน
“ข้าให้เวลาเจ้าภายในสิบวินาที”
เฉินเฟิงพูดขึ้นอีกครั้ง เพื่อกดดันเขา และกระตุ้นให้เขารีบตัดสินใจ
นอกจากนี้ ที่เขาทำแบบนี้นั้น ก็เพื่อเป็นการย่นเวลา และกลัวว่าพวกกลุ่มกองกำลังนั้นจะรู้ว่านินจากลุ่มนี้หายไป แล้วมันจะส่งผลต่อแผนการของเขาได้
“ฆ่า…….ถ้าฆ่าข้า เจ้าเองก็จะตายเหมือนกัน!”
นินจาผู้นั้นพูดขึ้น คนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเขา ก็ย่อมใจแข็งมากกว่าคนธรรมดา เขาไม่มีวันยอม แล้วยิ่งหันไปมองกัดฟันใส่เฉินเฟิงด้วยความโกรธแค้นมากด้วย
“ดูแล้วเจ้าคงจะเลือกข้อสองสินะ ในเมื่อเจ้าเลือกแบบนี้ ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!”
พอพูดขึ้น เฉินเฟิงก็ฟันลงไปที่ขาอีกด้านหนึ่งทันที และห่างจากเส้นเลือดใหญ่ ไม่ถึงหนึ่งมิลลิเมตร เลือดของเขาก็พลันพุ่งกระฉูดออกมาทันที
ร่างของชายผู้น
