ตื่นตระหนก จึงชนกับโต๊ะเก้าอี้ ถ้วยสองใบตกลงมา ได้ยินเพียงเสียง “เพล้ง” ดังขึ้น ถ้วยแตกเป็นผุยผง
“ไม่ต้องคิดที่จะสู้ และไม่ต้องคิดฝันที่จะหนี มันเป็นไปไม่ได้”
เฉินเฟิงพูด สิ้นเสียง เขากระโดดหนึ่งครั้ง ไปยืนอยู่ตรงหน้าพ่อลูกซงเต่าเฟิง
เสียงของเฉินเฟิงดังขึ้นที่หู มองดูเฉินเฟิงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น นึกถึงความเหี้ยมโหดและวิธีการลงมือของเฉินเฟิง พ่อลูกซงเต่าเฟิงรู้สึกเหมือนมีมีดค้ำอยู่ที่คอ ตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิมอีกครั้ง ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว！
“เฉิน……คุณเฉินเฟิง สวัสดี” ซงเต่าเฟิงพูดเสียงสั่น ถึงอย่างไรเขาก็เคยเจอเฉินเฟิงมาก่อน ดังนั้นเวลานี้ ถึงแม้จะกระวนกระวาย เขาก็ไม่ถึงขั้นทำตัวไม่ถูก
“ซงเต่าเฟิง พวกเราเจอกันอีกแล้ว” เฉินเฟิงคลายยิ้มมองไปที่ซงเต่าเฟิง เขาจำภาพตอนที่เจอกับซงเต่าเฟิงเมื่อครั้งที่แล้วได้รางๆ เวลานั้น ซงเต่าเฟิงคิดจะข่มเขา ทำให้เขาอับอายต่อหน้าผู้คน
“เฉิน……คุณเฉิน เรื่องลักพาตัวผู้หญิงคนนั้น ไม่เกี่ยวกับผม” ซงเต่าเฟิงกลืนน้ำลาย พูดด้วยความหวาดกลัว
เฉินเฟิงคลายยิ้มอย่างมีเลศนัย：“ผมบอกหรอว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพวกคุณ?”
“เหมือนว่าจะไม่ได้บอก”
“อยากปกปิดซ่อนเร้นเอาไว้ แต่กลับเปิดเผยให้ทุกคนรู้จริงๆ”
พอเฉินเฟิงพูดคำนี้ออกมา สีหน้าของซงเต่าเฟิงเปลี่ยนไปทันที เขามันโง่มาก！พูดบอกไปก่อน！
“สีหน้าไม่ต้องแย่ขนาดนี้” เฉินเฟิงพ่นหัวเราะออกมา “ต่อให้พวกแกไ
