ม่ยอมรับ ฉันก็รู้ เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับพวกแก”
“เฉิน……คุณเฉิน คุณฟังผมพูดก่อน……”
“เพี๊ยะ”
สิ่งที่ตอบกลับซงเต่าเฟิง คือเสียงตบหน้าหนึ่งฉาก
ซงเต่าเฟิงตัวปลิวออกไปทันที ยังไม่ทันถึงพื้น เขาก็อาเจียนเป็นเลือดออกมาพร้อมกับมีฟันหลุดออกมาด้วย
จนกระทั่งเวลานี้ เฉินเฟิงจึงพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย：“พูดอะไร? พูดว่าพวกแกจับตัวหวั่นชีวยังไงหรอ?”
“เข้า……เข้าใจผิดแล้ว คุณเฉินเฟิง พวกเราไม่ได้มีเจตนาไม่ดี” เห็นซงเต่าเฟิงปลิวออกไป ซงเต่าโสงเหย่กลับไม่กล้าพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“แกชื่อซงเต่าโสงเหย่ใช่ไหม?” เฉินเฟิงมองไปยังซงเต่าโสงเหย่
“ใช่ๆๆ ฉันชื่อซงเต่าโสงเหย่” ซงเต่าโสงเหย่รีบพยักหน้า
เฉินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย：“ถามอะไรแกหน่อย แผนการจัดการฉันของพวกแกในครั้งนี้คืออะไร?”
“อะ…..แผนการอะไร? เฉิน…..คุณเฉิน คุณกำลังพูดอะไรอยู่ ผมไม่เข้าใจ” ซงเต่าโสงเหย่เหงื่อออกเต็มหัว แม้แต่พูดก็ยังติดอ่าง
“ไม่เข้าใจ?” เฉินเฟิงแสยะยิ้ม
ขณะที่พูด เขาก็บีบคอซงเต่าโสงเหย่
“แก…..แกจะทำอะไร？！” หน้าของซงเต่าโสงเหย่แดงระเรื่อ เหมือนลูกไก่ที่อยู่ในกำมือของเฉินเฟิง
