าก็มีอยู่ ถึงอย่างไรคุณหลินก็เป็นทายาทของมหาปรมาจารย์หลิน พวกเราไม่ทำอะไรเธอหรอก”
“แต่ว่า ถ้าคุณฉู่ไม่รู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ พวกผมก็ไม่ถือสา ที่จะเอาตัวคุณหลินโยนลงทะเลให้ปลากิน”
สีหน้าของฉู่ยี่เฟยเย็นยะเยือก：“แกกล้า！”
“หึๆ คุณฉู่สามารถลองดูได้ว่าผมกล้าหรือเปล่า”
“ฉันสามารถให้จี้เต้าเจินเจี่ยกับพวกแกได้ แต่พวกแกห้ามแตะต้องคุณหลินแม้แต่เส้นผม” ฉู่ยี่เฟยพยายามอดกลั้นความโมโหเอาไว้
“วางใจเถอะ พวกผมต้องการแค่จี๋เต้าเจินเจี่ย สำหรับคุณหลินแล้ว……หลังจากที่เธอช่วยพวกผมเปิดจี๋เต้าเจินเจี่ย พวกผมก็จะปล่อยตัวเธอ”
“จริง นอกเหนือจากนี้ พวกเรายังมีเงื่อนไขเล็กๆอีกข้อหนึ่ง”
“เงื่อนไขอะไร?” ฉู่ยี่เฟยพูดเสียงเคร่งขรึม
“ให้เฉินเฟิงเป็นคนส่งจี๋เต้าเจินเจี่ยมายังประเทศญี่ปุ่นด้วยตนเอง”
“เป็นไปไม่ได้！” แทบจะไม่คิด ฉู่ยี่เฟยคัดค้านออกไป
ให้เฉินเฟิงไปประเทศญี่ปุ่นเวลานี้ เท่ากับเอาเฉินเฟิงไปตายไม่ใช่หรอ?
เมื่อวานก่อนเฉินเฟิงเพิ่งฆ่าอัจฉริยะของประเทศญี่ปุ่นไปสองคน เวลานี้ ครึ่งหนึ่งของวงการศิลปะการต่อสู้ในประเทศญี่ปุ่นต่างพากันเกลียดเฉินเฟิงเข้าไส้
ถ้าเฉินเฟิงกล้าไป จุดจบคือการตายอย่างแน่นอน！
“เป็นไปไม่ได้?” จู่ๆ ปลายสายมีเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกของชายหนุ่มดังขึ้นมา：“คุณฉู่ ผมคิดว่าคุณคงไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ตอนนี้ระหว่างพวกเราไม่ใช่การต่อรอง แต่คือการที่ผมพูดอะไร คุณก็ต้องทำแบบนั้น！”
“ผม
