ได้เป็นเพราะเห็นแก่เขา แต่เป็นเพราะพวกเขาเห็นแก่หลินชิงตี้
หลินชิงตี้ที่หายตัวไปนานเกือบยี่สิบปี！
แทบจะเวลาเดียวกันกับที่ทุกคนตกลงว่าจะเอาจี๋เต้าเจินเจี่ยไปแลกกับหลินหวั่นชีว เสียงโทรศัพท์ของฉู่ยี่เฟยดังขึ้นอีกครั้ง
“เป็นเบอร์โทรนิรนาม”
หลังจากมองดูเบอร์โทรที่โชว์บนหน้าจอ ม่านตาของฉู่ยี่เฟยอดไม่ได้ที่จะหดเล็กน้อย เบอร์โทรนิรนามที่สามารถโทรมาในเวลานี้ เกรงว่าจะมีแค่ขวัญนินจาเท่านั้น
“คุณฉู่คิดยังไงแล้วบ้าง?” หลังจากรับสาย เสียงแหบแห้งจากปลายสายก็ดังขึ้น
“แกเป็นใคร?” ฉู่ยี่เฟยไม่ได้ให้คำตอบไปตั้งแต่แรก ทว่ากลับย้อนถาม
มีเสียงหัวเราะดังขึ้นจากปลายสาย：“คุณฉู่รู้แล้วไม่ใช่หรอครับ? รู้ทั้งรู้ทำไมต้องถามด้วย?”
“พวกแกคือขวัญนินจา?” สีหน้าของฉู่ยี่เฟยเคร่งขรึม เจ้าของเสียงกล้าพูดแบบนี้ เกรงว่าตำแหน่งที่ตั้งของขวัญนินจาเมื่อก่อนหน้านี้ พวกเขาจงใจปล่อยออกมา
“ขวัญนินจา? ขวัญนินจาอะไรกัน? คุณฉู่กำลังพูดอะไร ผมไม่เข้าใจ”
“ผมโทรมาหาคุณฉู่ในครั้งนี้ อยากถามคุณฉู่ว่า คิดเรื่องนั้นไปถึงไหนแล้ว? จะเอาจี๋เต้าเจินเจี่ยมาแลกกับชีวิตของคุณหลินไหม?”
“ฉันต้องมั่นใจก่อนว่าคุณหลินไม่เป็นอะไร” ฉู่ยี่เฟยพูดเสียงเข้ม ถ้าหากหลินหวั่นชีวเป็นลูกสาวของหลินชิงตี้ เช่นนั้นชีวิตของเธอก็จะมีค่ากว่าชีวิตของทุกคนที่นี่รวมกัน เขาไม่มีวันยอมให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับหลินหวั่นชีวแม้แต่น้อย
“คุณฉู่วางใจเถอะ ขอบเขตที่ควรมีพวกเร
