ขาพูดถึงนั้น แน่นอนว่าเฉินเฟิงเป็นเหยื่อ พวกเขาเป็นปลา ส่วนเฉินเจิ้นหนาน คือชาวประมง
ขอแค่พวกเขาฆ่าเฉินเฟิง ก็เท่ากับว่าพวกเขาได้กลืนเหยื่อเข้าไปแล้ว
ถึงเวลานั้น เฉินเจิ้นหนานสามารถจัดการพวกเขาได้อย่างตามใจชอบ
“ระวังคำพูด” เฉินโป๋ยุงมองเฉินเจี้ยหยุ่งด้วยแววตาเคร่งขรึม ถึงแม้เฉินเจี้ยนหยุ่งจะเป็นหัวหน้าครอบครัวเจ็ด แต่แดนบู๊ของเขาเป็นแค่อ้านจิ้งชั้นสุด เขาไม่เข้าใจแม้แต่น้อย มหาปรมาจารย์แห่งบูโดทั้งเก้าคำนี้หมายความว่าอะไร
แม้ว่าตอนนี้เฉินเจิ้นหนานจะเก็บตัวถือศีลที่หลังภูเขา หากเขาอยากได้ยินสิ่งที่ทุกคนพูด ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
เมื่อถูกเฉินโป๋ยุงถลึงตามองใส่ เหงื่อของเฉินเจี้ยนหยุ่งก็ไหลเต็มหน้าผาก
“พี่ใหญ่ไม่มีวันทำแบบนี้ เขาไม่มีความจำเป็นต้องทำ” เฉินโป๋ยุงพูดเสียงเรียบ จากที่เขาดู เรื่องตกปลาที่เฉินเจี้ยนหยุ่งพูดขึ้น เป็นแค่เรื่องไร้สาระเท่านั้น
จากความสามารถของเฉินเจี้นหนาน ไม่มีความจำเป็นต้องเอาเฉินเฟิงมาเป็นเหยื่อล่อ
ถ้าหากเขาคิดอยากจะฆ่าพวกเขา เป็นแค่เรื่องในความคิดวูบหนึ่งเท่านั้น เอาเฉินเฟิงมาเป็นเหยื่อล่อ เป็นการทำเกินความจำเป็น
“แล้วตอนนี้พวกเราควรจะทำยังไง? หรือจะปล่อยให้ไอ้คนไร้ประโยชน์นั่นมีชื่อเสียง จากนั้นก็มีอำนาจมากพอ กลับมาปกครองตระกูลเฉิน?” เฉินเจี้ยนหยุ่งถามด้วยความกังวล หัวหน้าครอบครัวที่อยู่ในวันนี้ สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือเฉินเฟิงมาดูแลตระกูลเฉิน เพราะตอนนั้นที่ซูจ
