ลันหวู่เหวินเชี่ยนก็มีน้ำโห
เมื่อเอ่ยจบหวู่เหวินเชี่ยนก็ลงมือทันที
กระโปรงยาวของเธอเต้นระบำพลางดาบยาวในมือก็วาดลวดลายสวยงามแล้วพุ่งตัวไปทางเยาวชนตัวเตี้ย
เยาวชนตัวเตี้ยมีสีหน้าเย็นชาก่อนจะแสยะยิ้มครั้งหนึ่ง สองเท้าก็กระทืบพื้นอย่างบ้าคลั่ง ทั้งร่างราวกับเป็นลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคันธนูพุ่งไปทางหวู่เหวินเชี่ยนอย่างรวดเร็ว
ไม่ถึงหนึ่งวินาทีเยาวชนตัวเตี้ยก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของหวู่เหวินเชี่ยน
หลังจากปรากฏตัวตรงหน้าหวู่เหวินเชี่ยนแล้ว เยาวชนตัวเตี้ยก็ปล่อยหมัดไปยังช่วงทรวงอกของหวู่เหวินเชี่ยน
สีหน้าของหวู่เหวินเชี่ยนเปลี่ยนทันที ราวกับรับรู้ได้ถึงหมัดของเยาวชนตัวเตี้ย เธอจึงรีบขยับถอยหลัง ถอยหลังไปด้วยพลางกัดฟันด่าอีกฝ่าย “หน้าไม่อาย!”
หน้าไม่อายอย่างนั้นหรือ?
เยาวชนตัวเตี้ยแสยะยิ้ม ไม่ได้ดิ้นตามแต่จู่โจมต่อ
พลังลมเย็นเฉียบเคลื่อนไหวอยู่บนเวที กำปั้นเหล็กของเยาวชนตัวเตี้ยรัวราวกับสายฝน ต้อนหวู่เหวินเชี่ยนจนต้องถอยหลังเรื่อยๆ
ไม่ถึงหนึ่งนาที บนหน้าผากของหวู่เหวินเชี่ยนก็มีเหงื่อซึมออกมา
“ไร้ประโยชน์ มีความสามารถแค่นี้เองหรือ?”
ขณะนั้นเองเยาวชนตัวเตี้ยก็เอ่ยท้าทาย
ฉับพลันคำพูดนั้นก็ทำให้ไฟที่สุมอยู่ในอกของหวู่เหวินเชี่ยนปะทุออกมา
“ฉันจะฆ่าแก!”
หวู่เหวินเชี่ยนกัดฟันแน่น ก่อนจะกรีดร้องแล้วขยับดาบพุ่งไปทางเยาวชนตัวเตี้ย
ฉับพลันการเคลื่อนไหวนี้ของเธอก็เปิดเผยจุดอ่อนของตัวเองออกมา
เยาวชนตัวเต
