บทที่ 531 วางยา
“ศิษย์พี่หยางอย่าโทษตัวเองเลย พี่ทำดีที่สุดแล้ว” หวู่เหวินเชี่ยนเอ่ยปลอบใจ
ขณะนั้นเองโทรศัพท์มือถือของเฉินเฟิงก็มีเสียงดังขึ้น
คนที่โทรมาคือหวางหงอี้
“เสี่ยวเฟิง พรุ่งนี้ฉันจะออกจากเกาะมุ๋ยลายแล้ว คืนนี้แกมีเวลาว่างไหม? ถ้าว่างมากินข้าวด้วยกันหน่อย”
“ผมว่างครับ ตอนนี้อาหวางอยู่ที่ไหน”
“ฉันอยู่ที่ตงลูตัน ซือหยวนและสื้อผิงก็อยู่ด้วย”
“ครับ เดี๋ยวผมไปหา”
หลังจากวางสายเฉินเฟิงก็เหลือบตามองคนอื่นแวบหนึ่งก่อนเอ่ย “ผมมีธุระนิดหน่อยขอตัวก่อนนะครับ”
“ไปไหน?” หูฉี่ซิงขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม
“ตงลูตัน”
“ไปทำอะไรที่ตงลูตัน? พรุ่งนี้นายยังต้องเข้าร่วมการต่อสู้นะ ตอนนี้นายควรพักผ่อนให้เต็มที่เพื่อเตรียมพร้อมต่อสู้เผื่อพรุ่งนี้นายจะได้ทำตัวให้เป็นประโยชน์หน่อย……”
น้ำเสียงของหูฉี่ซิงแฝงไปด้วยการตำหนิทว่าเขายังพูดไม่จบก็ถูกเฉินเฟิงเอ่ยตัดบทขึ้นก่อน “หูฉี่ซิง ผมจะไปไหนมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณนะ”
“เฉินเฟิง นายหมายความว่ายังไง?อะไรคือไม่เกี่ยวกับฉัน?” สีหน้าของหูฉี่ซิงไม่น่าดูนัก “ฉันพูดแบบนี้ก็เพราะหวังดีกับนาย นายไม่เข้าใจหรือ? นายเป็นจอมยุทธ์ฝึกเองความสามารถเลยด้อยกว่าพวกเรา ตอนนี้สิ่งที่นายควรทำคือการฝึกวิชาไม่ใช่ออกไปเที่ยวข้างนอก นายให้ความสำคัญกับการต่อสู้ในครั้งนี้บ้างหรือเปล่า?”
หูฉี่ซิงตั้งคำถามราวกับตัวเองอยู่บนจุดสูงสุดของคุณธรรม
เฉินเฟิงหัวเราะเสียงเย็น “หูฉี่ซิง เรื่องของผมคุณไม่ต
