้องเป็นห่วง คุณจัดการเรื่องของตัวเองก็พอ!”
เอ่ยจบเฉินเฟิงก็เดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง
หูฉี่ซิงที่อยู่เบื้องหลังกลับมีสีหน้าเขียวคล้ำ
“ไอ้ขยะนี่ไม่ให้ความสำคัญกับการต่อสู้เลยสักนิด!”
“ศิษย์น้องเฉินคงไม่เห็นแววที่จะชนะเลยปล่อยเลยตามเลย” มีคนเอ่ยขึ้นมา ถึงแม้พวกเขาจะคิดว่าการที่เฉินเฟิงออกไปข้างนอกในตอนนี้นั้นไม่เหมาะสม ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้มีปฏิกิริยารุนแรงเท่ากับหูฉี่ซิง
เรื่องของหูฉี่ซิงเป็นเพียงฉากคั่นเล็กๆ
ขณะนี้เฉินเฟิงได้มาถึงตงลูตันแล้ว
หวางหงอี้และเพิ้งเย้นฟางยืนอยู่ด้วยกัน หวางซือหยวนและหลี่สื้อผิงอยู่อีกด้านหนึ่ง
เมื่อเห็นเฉินเฟิงมีเพียงหวางหงอี้คนเดียวเท่านั้นที่เผยรอยยิ้มพร้อมกับเดินเข้ามา “เสี่ยวเฟิง ในที่สุดก็มาถึงเสียที”
“อาหวาง” เฉินเฟิงยิ้มตอบก่อนจะหันไปมองเพิ้งเย้นฟางแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเพิ้งเย้นฟางมีสีหน้าไร้อารมณ์เฉินเฟิงก็หมดความรู้สึกที่จะทักทาย เมื่ออีกฝ่ายไม่สนใจเขาก็ไม่คิดที่จะใส่ใจ
“เสี่ยวเฟิง เราไปกันเถอะ ฉันสั่งอาหารไว้หมดแล้ว” หวางหงอี้เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
“ครับ”
เฉินเฟิงพยักหน้ารับก่อนที่ทุกคนจะพากันเดินเข้าไปในร้านอาหาร
เนื่องจากหวางหงอี้สั่งอาหารไว้ก่อนแล้ว ดังนั้นเมื่อทุกคนเข้ามาในห้องอาหารได้ไม่นานก็มีพนักงานสวมชุดเซ็กซี่เริ่มเสิร์ฟอาหาร
กุ้งเครย์ฟิช หอยเป๋าหื้อ……อาหารทะเลชนิดต่างๆ
หน้าตาน่าทานและส่งกลิ่นหอม
ในระหว่างการเสิร์ฟอาหาร หวางซือหยวนเอาแต่ม
